Sand for Breakfast, Dust for Dinner

Terug in Nederland, einde van de Challenge

GIA - Gambian International Airport. Inchecken voor het vliegtuig, zo te zien zijn wij de laatste drie Dakar gangers

weer terug op de camping, vanmiddag de bush bush in

vanmorgen spullem afgeleverd bij een ziekenhuis en nu op bezoek bij n schooltje & 'n project van kinderhulp. t doet echt wat met je!!!

op de camping, de hele dag o-la-die-jee

onze camping in Banjul! De politie bracht ons vanaf de pont hier naartoe, gratis

aangekomen met de boot

we wachten nog steeds om op de boot op te mogen! Veel kinderen hier!

wachten op de boot, de groep kan niet geheel met 1 boot over. Het is de oude veerboot van den helder- texel

Gambiaanse grens! Zoals overal bij de autoriteiten in Afrika is het georganiseerde chaos

het zoveelste dorpje waar alle kinderen ons nazwaaien!

albert cuyp in sengal

overal zwarte mensen

net 1u onderweg naar onze eindbestemmng Banjul, Gambia! Wederom onder douane begeleiding

gehaald! Dakar! Nu heerlijk relaxen voordat we richting gambia gaan!

opweg in kolone naar dakar

Slapen in Senegal onder douanetoezicht

De grens met Senegal

Stuk verder (verder geen bijzonderheden)

Hoofdstad!

Tragisch zand happen, deel III

Ernstig zand happen, deel II

Slapen in de woestijn, serieus zand happen deel I

Camping ABBA (Waterloo?)

Grens marokko

vanmorgen vroeg vertrokken (1,5u terug) kort nachtje maar wel heerlijk geslapen

officiele vrzmlplaats!15:15u NLD-tijd aangekomen in Dakhla. De positie is op 5mtr nauwkeurig genomen op t dak v.h. hotel bij het zwembad!

zand en een blauwe zee erg mooi. Zojuist passeerde een UN convooi, deze bewaken de grens ivm de discusie over waar de grens loopt

1,5u onderweg, team 1606 en 1631 moeten bijtanken! Onderweg worden we gezandstraalt!

Vanochtend werden we door opa Wim gewekt met zijn Allah-gebed. Een dejavú van gisteren. Vandaag zouden we volgens het routebook een rustdag hebben, maar we waren achterop schema geraakt, dus vandaag zou een inhaaldag worden. Rond 9:00 reden we weer en heb ik zelfs een stukje op de stoel op dak gezeten om te filmen. Helaas was de rest al te ver vooruit en het was nog verschikkelijk koud, dus dat was van korte duur. We moesten nog 200 km naar Dhakla Daar zouden we maar eens een internetcafé zoeken om eindelijk eens de verslagen online te zetten. Helaas werkt mijn modem hier niet op het GSM-netwerk, dus dat is wel balen.
We hoeven geen internetcafé te zoeken, want we zitten nu in een 4 **** hotel met zwembad en dus internet. Net al jullie berichten gelezen en schitterend gelachen over het stukje dat ik en Maarten kwijt waren. Het was maar een half uurtje!
Bezoek ook eens de sites van onze groepsgenoten:

opagoesdakar.waarbenjij.nu
www.teamfatamorgana.nl
www.ertools.nl en dan doorklikken
www.amsterdam-dakar2006.nl

Ik zou zeggen: Blijf in ons gastenboek posten en wij houden jullie op de hoogte!

we slaan ons kamp op off road bovenaan een klif. Vdaag steeds gecontroleerd door de militaire politie, paspoort en papieren tonen! Sahara!

zand, steen, stof en plaspauze nog 468km tot Dakhla!

eerste kamelen gezien en koffie pauze

net 1 uur onderweg en zojuist controle post gepasseerd

Vanochtend veel te vroeg hoorden we vanuit de moskee naast ons: "Allah Al Khobar, Allah Al Khobar" en nog veel meer Arabisch gebrabbel uit een krakende luidspreker met veel gehoest tussendoor. Arjen vroeg zich af of er geen reclame werd gemaakt voor hoestpastilies. We kwamen niet meer bij van het lachen. Nadat alles weer ingepakt was, Ieder een half brood gegeten had en de auto’s afgetankt waren, gingen we rond 9 uur rijden. Nadat we de stad Tan-Tan uitreden, veranderde het landschap eigenlijk direct in een platte zandvlakte met kleine struikjes en daarachter een afgrond van (volgens de GPS) van 28,5 meter tot aan het water van de Atlantische Oceaan. Een prachtig gezicht. Daarna weer gauw verder over de vlakte. Het was eigenlijk voor het eerst dat we we constant 90-100 konden rijden, omdat alles redelijk vlak was. We moesten wel goed oppassen voor de gaten langs de berm. De Patrol reed weer uitstekend, alleen de totale verlichting liet het weer afweten. Knipper- en remlichten deden helemaal niets en de gewone verlichting voor de helft. Af en toe reden we door de zandduinen die op de wegen lagen. Grote stofwolken! Ook hadden we vandaag om 12:00 de eerste wilde kamelen zien lopen en tegelijkertijd team 1651 weer gevonden. Samen reden we verder op van politiepost naar politiepost. Onderweg nog een aantal groepjes kamelen gezien en dorpjes van 10-20 huizen. Verder was het 1 grote vlakte links van ons en rechts de oceaan. Ook hebben we vele fata morgana’s gezien. Het leek water, maar zodra we dichterbij kwamen was al het water plotsklaps verdampt en reden we verder langs het zand. Een heel gaaf gezicht!
Rond 20:00 uur een zandvlakte met een cliff uitgezocht langs de oceaan. Ruim 50 meter boven zeeniveau. Met een prachtige zonsondergang als cadeau.
Maarten daalde samen met Nico (1651) met gevaar voor eigen leven de cliff af en nam een duik in het zoute water. Nico had de shampoo mee. Ik probeerde nog wat foto’s te maken, maar daarvoor was het eigenlijk al te donker.
Daarna weer de auto’s bij elkaar gezet en hadden wij voor ons vieren spagetti met kant en klare saus en als voorafje heerlijke ragôut in ragôutbakjes van bladerdeeg. Wat wij niet allemaal meeslepen! Daarna hadden we nog een primeur! Philips heeft op dit moment een houtkachel in ontwikkeling met een ventilator erin en de stroom die hiervoor nodig is wordt opgewekt door de warmte en in een batterij gestopt. Eén van de jongens van de Patrol werkt bij Philips een heeft het prototype mee! Er is er dus nog maar 1 van in de wereld. Een machtig ding van 2 kg. Er komt totaal geen roet vanaf, ondanks dat er gewoon houtblokken verstookt wordt! Geen stinkende houtlucht, niets! Alleen CO2, volgens de kenner. Dus volgend jaar hoeven we geen zware gasflessen meer mee te zuilen, enkel deze brander. Droog hout vind je wel ergens in het bos of in de woestijn.
Na het eten koken zijn we nog even blijven zitten tot onze bedtijd.

de nisan patrol is net gemaakt in tan-tan, we blijven hier en slapen voor de moskee. De kinderen stromen maar toe!

nisan patrol is op sleeptouw 8er 1627, net geholpen door de n militaire-politie controle post die hier om de zoveel km staan te contrlern

na aanleiding van Kees z n smsje! Net in de stad gezeten, als bijen op honing kwamen de kinderen op ons af! En schreeuwen helpte niks

Vervelende Marokkaantjes, in dorpjes zijn aardig, maar in steden! Kan je dat telefnnr vanaaf opzoeken? Kus

na lang wachten bij het buro rijden we alweer 2 uur!

we staan al een tijdje voor het politieburo ivm de kwijtgeraakte auto papieren van team1606, zonder papieren kom je mauritanie niet in!

Vanochtend opgestaan om richting Laayoune te rijden. Eerst nog langs het hoofdbureau van Agadir geweest voor de aangifte. Tijdens de rit ernaartoe liep de temperatuur van de Escort weer op! Nog net onder het rode gebied van de temperatuur reden we de parkeerplaats van het politiebureau op. Bleek dat de elektrische koelvin geen stroom meer kreeg. Na een nieuwe aansluiting gemaakt te hebben direct van de accu af met een schakelaar ertussen, deed de koelvin het weer uitstekend. Nadat dit probleem verholpen was, bleek meteen dat onze temperatuursensor voor de wijzer op het dashboard ook uitgevallen was. Nu was het probleem een verroestte aansluiting in het electrische circuit, dat met vele omwegen en met hulp van 1631 (Nissan Patrol) gerepareerd kon worden. En juist dat wij onze handen stonden schoon te maken, kwamen de jongens uit het politiebureau met een papier waarmee ze gaan proberen de grens over te komen. Ze zullen zien of het lukt.
Rond 13:00 uur reden we eindelijk de stad Agadir uit en realiseerden dat we vandaag nooit de 700 km zullen gaan redden die in het roadbook staan. Ach, we zouden wel zien waar we uitkomen. De rit verliep verder redelijk voorspoedig en rond 17:00 uur waren we gestopt voor een drankje in een dorpje. We reden de parkeerplaats van het restaurant op waar (uiteraard) bewaking bij was. Achteraf was deze bewaker ook wel nodig, want zodra we uitstapten stonden 5 kinderen te bedelen om een ‘Stilo’ oftewel een pen. Onze ervaring leer ons om dit te doen als we wegrijden, want zodra je begint met uitdelen, zijn de kinderen niet meer te stoppen kwa bedelen. Op het terras kwamen meteen 2 schoenenpoetsers langs die al begonnen met poetsen, voordat je het wist. Opa Wim gaf in ruil voor het poetsen een pen en een pet. Nadat we hadden meerdere malen hadden aangegeven dat er geen schoenen meer gepoetst hoefden te worden, werden ze hardhandig door de restauranthouder met een stoel van het terras af geslagen. Ze bleven buiten de grens van het terras constant roepen: "Monsieur, monsieur". Op een gegeven moment moest Opa Ate in de auto zijn en trok de deur achter zich dicht. Het duurde nog geen seconde of 1 van die gassies deden de deur weer open om naar binnen te kijken! De bewaker vloog erachteraan met de stok in zijn handen en de kinderen stoven uit elkaar. Na het drinken en nog wat boodschappen als brood en water, reden we verder. Zo’n 60 kilometer voor Tan-Tan hoorden we over het bakkie dat de Patrol stil was gevallen. Wij stopten honderen meter verder op een plek waar we wat beter konden stilstaan. Na een kwartier kwam daar 1627 met daarachter op sleeptouw 1631. Bij de eerstvolgende politiepost werd er gevraagd waar de dichtstbijzijnde garage was. Dit was in Tan-Tan, dus dat werd een sleepje van 60 km lang. De jongens in de Patrol hadden peentjes gezweet om zonder stuurbekrachtiging en zonder rembekrachtiging de sleeplijn strak te houden en om 4 meter achter een grote bus te rijden waar je niets langs ziet. De volgende politiepost vlak voor Tan-Tan melde ons dat er al een garage gereserveerd was! Dit hadden ze gehoord van de vorige politiepost. Dat is wat je noemt service! We hadden de garage gevonden en meteen klom letterlijk iemand in de motor en begon van alles los te maken, diesel te laten lekken, etc. Het leek wel of hij een autosloop was! Tussendoor nog een paar draadjes doorverbinden en na een half uur en liters diesel op de straat brachten ze de Patrol weer tot leven. En zat lucht in de brandstofpomp en er waren 3 zekeringen uitgeklapt inclusief de zekering van de brandstofpomp. Na een proefrit en 30 Euro lichter reden we naar een stukje braakliggend terrein in de stad waar prompt iemand aan kwam zetten met een stoeltje en een radio. Dat was onze bewaker voor de nacht! Bij het tankstation om de hoek waren WC’s en douches. Na een heerlijke douche met een beetje zoutig water, ben ik heerlijk het bed in gedoken om snel deze pechdag te vergeten en ons voor te bereiden om morgen de verloren kilometers in te gaan halen.

ons droomplekje aan het strand terwijl de zon in de zee verdwijnt!

kokende Ford moter! We zijn rond half 2 uit marrekech vertrokken

na 9 kwartier eindelijk in marekesh!

Vanochtend kon ik slecht mijn bed uit komen. De hele nacht door hadden vlak bij ons bussen gestopt en weer vertrokken, met veel getoeter en gegas. Ach, je kan niet altijd in een altijd stille Wijdewormer wakker worden. Brenda, je mag blij zijn dat je niet mee bent, anders had je helemaal geen oog dicht gedaan! Rond 8:00 het bed weer weggestopt en zijn we gaan rijden, nadat we de bewaker een goede nacht hadden gewenst. Het was nu zijn beurt om te gaan slapen. Rond 10:00 ariveerden wij in Marrakech op de ‘Medina’. Dat is dé markt van Marrakech met duizende t-shirts, zelfgemaakte kettingen, zoete deegwaren met honderden wespen die eromheen vlogen en een slachterij in een marktkraam waar de afgehakte kop van de geit op de toonbank lag en ons aankeek. Zoals ons al nageschreeuw werd, was het "kijken, kijken, niet kopen".
Om 01:30 waren we terug uit de ‘Medina’. Na het betalen van onze bewaker op het parkeerterrein reden we de (naar dieselroet stinkende) stad Marrakech uit richting Agadir. Onderweg hebben we tijdens het rijden nog twee rookworsten van Jurre en Arjen gekregen, door vlak naast elkaar te rijden en ze over te geven. Ze zaten mooi in de verpakking en konden zo op ons dashboard om op te warmen door de zon. Twee uur later smaakten ze heerlijk!
Onze eindbestemming van deze dag was Agadir. Of beter gezegd voorbij Agadir en ‘het bananadorp’ naar het strand. Overal in het dorpje kon je bananen kopen! Na 10 kilometer namen we een zijweg en al gauw zagen we dat dit een perfecte plek was! We stonden op een verhoogde vlakte en hadden een prachtig zicht op de zee. En we waren nog op tijd ook, want de zonsondergang was al begonnen. Alle fototoestellen en filmcamera’s werden gepakt om een kiekje te schieten. Daarna hadden we de auto’s zo geparkeerd dat we in het luwtje konden zitten. De jongens van de Opel Astra merkten dat ze een tas verloren waren in de ‘Medina’. De spullen die erin zaten waren niet zo belangrijk, behalve 1 ding: de autopapieren! Na nog een keer al hun spullen doorlopen te hebben, was de tas toch echt weg! En zonder autopapieren kom je de grens met Mauritanië niet over. Na flink wat gebel met Nederland en een mogelijke oplossing van team 1627 om de auto tijdelijk in de handelsvoorraad te zetten om zo aan nieuwe papieren te komen en deze dan via DHL vanuit Nederland op te laten sturen naar de grens van Marrokko naar Mauretanië. Hebben de jongens van de Astra ervoor gekozen om aangifte te doen bij de politie in Agadir en hopen met deze aangifte in de hand de grens over te komen. Deze situatie zorgde wel voor een iets wat bedompte sfeer, maar we bleven wel lachen! Overal positief tegen aankijken! Als eten hadden we heerlijke macaroni en nog een lekker potje bruine bonen met rookworst. We lieten het ons goed smaken en na de afwas ging het kampvuur aan en de bierblikken open. De auto van Jurre en Arjen werd wel redelijk uitgerookt, maar dat boeide niet. Rond 0:30 was er geen hout meer voor op het vuur en doken we ons bed in.

slaapplaats, onder een afdak bij een cafe/ pompstation

Kasba op weg naar Marakesh

plaspauze en hereniging met 1621, 1620, 1610

als een vogel zo vrij!

eten bij iemand thuis vlakbij een skipiste! Er ligt Sneeuw in Marokko

met een kokende fiat moter genieten v.h. Uitzicht!

net heerlijk koffie met gebak genuttigd en nu weer verder door cruzen! PS erik was gisteren ff achterop geraakt ivm zijn te kleine blaas!

ruim een half uur onderweg en rijden nu door Fes en het is supermooi.

Vanochtend deden we de deuren open en het was weer fris. Na het aankleden kwam de zon op vanachter de bergen en we hadden een prachtig uitzicht op de vallei. De grap werd al snel gemaakt met de vraag waarom die Marrokanen zo graag in Nederland willen blijven.
Na het bedanken van onze gastheren met een kop Hollandse koffie en een sigaret gingen we verder. We waren nog 44 kilometer verwijderd van Fez en gingen richting Marrakech. Bij de eerstvolgende markt hadden we nog ‘Turkse broden’ gekocht volgens team 1627, maar volgens ons waren het Marrokaanse broden. Daarna weer snel verder het landschap in.
Op een gegeven moment zouden Jurre en Arjen de hele colone wel voorbij scheuren om ons vanaf boven te filmen. Beetje jammer dat hun poging niet zou slagen, want eenmaal bovenaan de berg aangekomen zien we ze staan met de motorkap open en grote hoeveelheid stoom onder de auto vandaan komen! Een kokende motor! Het is het eerste pechgeval van ons team. Na wat gerommel aan de electra van de koelvin, sloeg deze aan en kon het water afkoelen. We konden zonder verdere problemen verder.
Een uur later zagen we zelfs nog sneeuw zien liggen in de bergen en we kwamen zelfs een heuse skipiste tegen. Wij meteen gestopt en de ski’s van 1645 van de auto afgehaald. Daar stonden we dan om de beurt op de ski’s in onze blote bast, sjaal om, muts en skibril op de latten voor de foto. We hebben gelachen! En na een stuk of 6 foto’s alles weer afdoen en was de volgende aan de beurt voor de foto.
Ondertussen kwam de lokale skiverhuurder met nog extra ski’s aanzetten voor de foto. Ondertussen had team 1627 een souvenier gekocht en hier teveel voor betaald. Als ‘straf’ moesten we met hem mee eten. Dat geloof je toch niet? En wat was het goed eten! Marrokaans brood met honing, een soort olie, en een soort soep waarin een pens lag te soppen. Ikzelf dacht dat hij gewoon het eten aanbood en later de rekening zou geven, maar dat had ik dus goed mis! In ruil voor het eten had iemand nog wel een complete EHBO-doos over, voor het geval dat iemand gewond raakt tijdens het skieën. En je gelooft het niet, maar in ruil daarvoor kregen wij allemaal een mooie kristal. Na het vele handen schudden en dankbaar zijn. Zijn we verder vertrokken de bergen af. En het was op een gegeven moment zo’n lange afdaling, dat de remmen van de 1645 verschrikkelijk begonnen te roken! Maar wat wil je ook als je 3 ton constant remmend de berg af laat rollen. Bij een tankstation onderaan de remmen laten afkoelen en tegelijkertijd de auto’s volgooien met diesel. En verder gingen we richting Marrakech. Tegen de avondschemering werden de wegen weer slechter, dus onze spots aan. Gelukkig voor het overige verkeer hebben we de spots zo afgesteld dat ze zo min mogelijk last geven. Slechts 10% van de tegenliggers knipperden met hun groot licht naar ons, dus niks aan het handje.
Rond 21:30 hebben we een overdekte en bewaakte parkeerplaats gevonden met restaurant. Team 1627 hadden vanaf de start in Amsterdam hun beide zijramen vast moeten plakken met tape. Hun ramenzwengel had het begeven, maar vandaag overdag scheen het zonnetje uitmuntend, dus het zal een broeikas zijn geweest. Daarom besloten ze ook om nu eerst hun ramen te fixen voor het eten, zodat ze morgen wat koeling kunnen krijgen, in plaats van een natte rug.
Nadat het gerepareerd was met ijzerdraad, konden we gaan eten in het restaurant.

We hebben een heerlijke Marrokaanse stoofpot gegeten met friet en uiteraard brood. Het was luxe voor ons, want vandaag was de eerste keer dat we niet zelf voor ons eten hoefden te zorgen. Daarna nog onze laatste biertjes uit de auto gehaald en uitgedeeld. Alleen Arjen kon de zijne niet vangen en viel op de grond met meteen een spuitende fontein. Goed gedaan! Daarna zijn we onder het oog van de camera ons bed in gedoken.

slaapplaats langs de weg op een soort van boeren oprijlaan/erf

29km van Fes verwijdert. Let op grote steen midden op de weg

we gaan maar door! We niks behalve de voorganger

we gaan door naar Fes in colonne, erg donker maar met grootlicht komen we er!

1,5u onderweg met teams 1629, 45, 16, 27, 51

hoog in de bergen, maar één weg en toch zijn we erik kwijt. We rijden op met 5 auto s

na lang wachten rijden we in marokko

zojuist aangekomen in afrika!

wachten om aan boord te gaan

Onderweg naar de boot in de file

Vanochtend heerlijk geslapen onder een extra deken. Na het bekende getril, stonden we lekker op. We raken ondertussen al flink geoefend in het in- en uitstappen van ons bed. Gelijk zagen we de buren met een 4x4 al onder hun auto liggen. En hij was niet de enige! Onze Fiat en Ford doen het nog steeds uitstekend en afgezien van een los speakerdraadje hebben we nog geen mankementen gehad. Na het ontbijt van een müsli-reep reden we rond 08:30 in konvooi naar de boot die ons richting Ceuta in Marrokko bracht. Onderweg was de weg opengebroken. Dit veroorzaakte een gigantische file, waarbij het hele konvooi uit elkaar getrokken werd. Wij zaten flink achteraan en na het volgen van Patrol voor ons, bleken we uiteindelijk de verkeerde kant op te rijden. Daarna snel omgekeerd en de bordjes ‘Porta’ (haven) gevolgd. Uiteindelijk kwamen we weer de bordjes Ceuta tegen en reden we zo de boot op. Precies op tijd! We waren de laatste dachten we, maar achteraf viel dat best mee en kwamen nog vele teams na ons. Uiteindelijk werden we de boot op gedirigeerd en met slechts 5 cm ruimte boven ons winkelwagentje parkeerde wij hem op de boot. De witte camper van de opa’s (team 1645) kon helaas niet meer op de boot. We hadden afgesproken dat we met elkaar zouden gaan rijden, dus aan marrokaanse zijde van ‘de straat van gibraltar’ hadden we een lange pauze, waarin we wat boodschappen gedaan hebben en onze rust hebben genomen. We hebben de tijd! Lekker in het zonnetje met een fles water en de kussens uit de auto zaten we daar op straat. Na een uur, kwamen de opa’s ook en konden we verder. Totaal reden we nu met 7 auto’s, te weten:
Op richting Fez. Aan de Marrokaanse zijde waren we eerst nog in een stukje spanje, om vervolgens na het tanken, de grens te passeren. Na de hele papierwinkel ingevuld te hebben en langs 6 (!) douane posten gestuurd te zijn, waar een beambte 5 minuten nodig had om het nummer van je paspoort in te vullen in de computer. Na 1 uur reden we de laatste dounanier voorbij het Marrokaanse grondgebied in. De eerste uren reden we door bevolkt gebied. Je ziet meteen de armoede. Mensen lopen met grote zakken op de rug langs de weg. Andere (veelal vrouwen en kinderen) zijn bruikbaar afval aan het zoeken. En verder hebben ze hier ook veel verborgen armoede in de vorm van onevenredig veel agenten op rotondes waar hoogstens 2 auto’s in het uur langs komen. Verder is het redelijk stoffig in de stad, maar dat zal niet aan de overheid liggen. Om de 50-100 meter is er iemand met een takkenbezem die een veegje doet en vervolgens weer op zijn bezem hangt. Maarja, wij zitten hier in ons T-shirt voor het eerst te zweten, dus enigszins begrijpelijk is het wel. Arjen had zelfs een van de harde werkers een lolly aangeboden die dankbaar geaccepteerd werd. De cultuur is hier wel heel anders dan bij ons. Gewoon langs de weg zitten en wachten totdat iemand je een lift aanbied. Heel apart! We reden een stuk richting het oosten langs de kust met uitzicht op de Middelandse Zee. Wat een schitterend gezicht. Op richting Fez. Onderweg was het schitterend rijden over de bergwegen. De opa’s voorop om het tempo te bepalen en wij karren er lekker achteraan. We moeten vaak vrachtwagens inhalen, wat het uiterste vergt van onze Ford met dikke zwarte rookpluimen achterlatend. Na vele kilometers klimmen en dalen vragen de meiden van de roze Mercedersbus (1629) om een plaspauze via het bakkie. Wij waren het er helemaal mee eens, alleen de opa’s voorop hadden het bakkie uitstaan. Dus wij stoppen samen met team 1629, 1651 en 1616. Arjen, 1627 en 1645 reden door. Na een uitgebreide plaspauze en nog wat geteut, drongen wij er toch op aan om door te gaan rijden en de anderen op te zoeken en dan gezamenlijk te gaan eten. Na 20 min vertrokken we weer richting de overige groep die 5 minuten rijden verderop stonden. Ik hoorde van Arjen dat hij al een SMS-je gestuurd heeft met de tekst:"We zijn Erik kwijt". Daarop kwamen dan ook de nodige reacties van het thuisfront. We zijn met zijn allen gaan eten en de meiden toverden zelfs een opklapbare picknicktafel tevoorschijn, zodat we een luxe middageten hadden rond 15:00 uur. Ruim een uur later gingen we weer verder, want we moesten en zouden in de buurt van Fez komen. De schitterende route staat als hoofdweg, danwel als als snelweg aangegeven, maar harder dan 60 kan je hier gewoon niet rijden vanwege alle haarspeldbochten en klimstukken. Later was er nog een andere reden bijgekomen waarom we niet harder konden. De weg was superslecht! Gaten van 15 cm diep waar we met onze rechter wielen doorheen doken met 50 km/u! We klapten er doorheen, hoorden één harde klap van de schokbrekers en daarna was het een doodse stilte die wel seconden leken te duren! Radio was uitgevallen en het bekende gepiep en gekraak om ons heen was plotsklaps over. Het leek wel of we vlogen! Na ongeveer een halve seconde begon alles weer te kraken en te piepen, dus we konden verder rijden. We hadden helemaal geen schade. Tenminste, niet aan de auto. Maar de CD in de radio heeft zo’n klap gemaakt dat we die weg kunnen gooien!
Maar als het nu bij dat ene gat zou blijven, dan viel het allemaal wel mee. Maar nee, zo gemakkelijk kwamen we er niet af. Het was een tweebaansweg met tegenovergesteld verkeer en je kon eigenlijk alleen maar ‘normaal’ rijden op het midden van deze twee banen. We begonnen met licht op deze weg, maar al snel werd het donker en wij doorrijden. We hebben onze verstralers op dak nodig gehad en deze hebben enkele gaten in de weg op tijd aangegeven, zodat we via de andere weghelft eromheen konden sturen. Ook flinke verzakkingen aan de buitenkant van de weg van soms wel 40-50 cm. Op een gegeven moment reed er voor ons een vrachtwagen met balen stro. Maar die is niet ‘normaal’ geladen, maar als een omgekeerde piramide naar buiten gestapeld en natuurlijk verschrikkelijk hoog! Wij reden achter hem en nadat hij wel zo’n verzakking te pakken had, staat je hart even stil! Gaat ie wel of gaat hij niet om? We hebben geen strobalen van onze motorkap af hoeven te halen, dus alles ging goed. Omstreeks 22:30 gingen we opzoek naar een beschutte plek langs de weg waar we ons kamp op konden slaan. Al gauw waren we een pad op gereden en kwamen we uit bij een gebouw waar licht brande. Maar geen electrisch licht, maar een vuurlicht. Het was een grote stenen oven die uitgehakt was uit de rotsen waar iemand een stapel stenen in geplaatst had en deze nu witheet aan het stoken was. Daarna zou hij er water overheen gooien om vervolgens de stenen te vergruizen tot een soort ingrediënt voor pleisterwerk/stucwerk/gipswerk. Daar verdiende hij zijn inkomen mee.
Na zijn toestemming mochten we hier ons kamp opzetten en gebruikten we de bovenkant van de oven om het water te laten koken. Binnen 2 minuten was het aan de kook. ’s Avonds hadden we uit elke auto wat eten gepakt en dit als 1 prakkie klaar gemaakt. Om half 12 zaten we vol en maakten we ons klaar om ons bed in te kruipen. We stonden weer op een prachtlokatie! Het lijkt wel of we vakantie hebben!

officiele verzamel en rustplaats puerto sotosgrande

rendez vous met 1645 in onze korte broeken!

we keken naar links rechts afslag gemist maar wel op goeie alternatieve route

koffie doen met 1615, 1645, 1647 deze kwamen we in de bergen tegen

net een uurtje onderweg en nu rijden we op met team 1609

Vanochtend lekker uitgeslapen tot 08:30. Ik had vannacht wel koude voeten gehad, dus Ella, ik weet nou hoe het is om het koud te hebben in een slaapzak.
Maar dat was ook niet zo gek, want we stonden midden in zeer dichte mist! En om dan (weer) in je onderbroek de auto uit te rollen en je dan midden op de parkeerplaats jezelf aan te kleden is niet zo motiverend om vroeg op te staan. Voordeel is wel dat je meteen wakker bent!
We zijn eigenlijk meteen gaan rijden, want Arjen had nog wel een paar bolletjes met salami over en die moeten op, voordat de bolletjes zichzelf op gingen eten….
We reden van de parkeerplaats af en maar meteen ons mistlicht aan en zelfs die was na 50 meter niet meer zichtbaar. Ik heb eigenlijk nog nooit zulke dichte mist meegemaakt. Na een half uur waren we uit het dal vandaan en was de mist verdwenen. Eigenlijk waren we ook meteen het berggebied uit en lag er voor ons een rechte weg richting het zuiden. Veel velden gezien met afgeknotte struiken, waarvan wij vermoeden dat het olijfvelden zijn. Om omstreeks 10:15 zagen we in de verte de teams 1615, 1645 en 1647 en zijn we bij de eerste de beste parkeerplaats gestopt om elkaar even te spreken en voor een bakkie leut. Tijdens onze stop kregen we te horen dat de meiden in Patrol uitgevallen waren door een opgeblazen motor. Ook was er nog een ander team die voortijdig af moest haken wegens een kapotte versnellingsbak. Later vandaag hoorden we dat de dames met een nieuwe motor weer onderweg zijn en morgen rond 7:00 bij de boot aankomen na een nacht doorrijden. We zullen zien of ze het redden.
Vandaag lekker opgeschoten en na een dag toeren geëindigd in Sotogrande. Hier hadden we de tickets gekocht en daarna een happie eten gekookt met team 1606. We hadden rijst met goulash met een tomatensoep als vooraf. De rustplaats van vandaag was hotel Las Camelias. We zijn na ons pilsje een douche gaan nemen bij team 1606 op de kamer en nadat we allemaal fris en fruitig waren, zijn we snel ons bed in gedoken.
Morgen op naar Marrokko!

slaapplaats bij pompstation

ring madrid, zojuist file gehad! Spanjaarden kunnen niet rijden

met een volle tank richting madrid (100km)

op een berg midden in spanje onze pot boerenkool aan het opwarmen

madrid nog 391km! Berg op en berg af.

zooo we zijn in spanje

1e pauze plus 1e reperatie v.d. Ford! De zekeringen springen steeds

weer onderweg naar spanje

slaapplaats

tanken na km borden bordeax eindelijk poitiers in zicht!

Rond 08:00 hoorde ik een telefoon naast me trillen. Maarten was gisteren nog net helder genoeg om zijn wekker te zetten, anders had ik een gat in de dag geslapen. ’s Ochtends regende het, maar ik hoorde niets op het dak vallen. Nadat we de achterdeuren openzwaaide, werd duidelijk waarom. Maarten had de auto netjes onder een afdak geparkeerd. Heel luxe. We konden dus rustig uitstappen, aankleden, het verfrissende werk doen en team 1623 (Arjen & Jurre) wakker maken. Rond 09:30 reden we weer verder.
In Bordeaux op de ring vlak voor ons nog een franse Peugeot de bocht uit gevlogen. Deze was gekrompen van een normale gezinsauto naar een klein hondehok. Wij reden er gemakkelijk omheen, dus niks aan de hand. (Bij ons dan).
Een paar kilometer verder gestopt voor de brandstof en uiteraard nog het oliepijl gechecked. Hij zat nog voor 80% vol, dus de reserveolie van Oliecombinatie v/d Veen is nog niet nodig. Maar dat zal nog zeker komen! Daarna verder richting San Sebastian. Na een stop rond 12:30 kwam de eerste Dakar-gangers weer tegen. Het was een witte peugeotbus van team 1645.Ondertussen merk ik dat ik toch niet zo helder meer ben, want ik vraag steeds bij elke tolpoort: Zijn we nu de grens over?
Na 80 kilometer was dan toch de grens in zicht en na een hartelijk welkom van een norse ‘Guardia del civil’ reden we rond het middaguur verder.
Rond 17:00 uur waren we gestopt om de ambachtelijk gemaakte boerenkool van Christine op te eten. Ik wou persé op een mooie lokatie eten en het was een bergtop geworden. Dat we in de auto zaten, was het heerlijk, lekker een zonnetje op je gezicht; je had het gewoon warm. Maar daarbuiten op die bergtop was het koud en winderig, maar wel voor het eerst droog! We hadden de auto’s zo geparkeerd, dat we het gastoestel netjes uit konden klappen en uit de wind neer konden zetten. Maar om je boerenkool op te kunnen warmen, heb je de bakpan nodig. En waar hadden we die ook al weer opgeborgen???? Uiteraard zat deze in de laatste doos die we uit de auto haalden. Met onze hele huisraad op straat stonden we dus te koukleumen rond het gastoestel. Maar deze deed het uitstekend en binnen een mum van tijd was het eerste portie klaar, daarna de tweede en alleen Maarten ging nog voor het derde portie. Ondertussen zagen we nog een aantal andere Dakar-gangers voorbij rijden.
Na het eten, afwassen en het opnieuw inruimen van de auto gingen we verder.
Het was een erg bergachtig stuk tussen de grens en Madrid. Wij hebben met onze twee auto’s een flinke berg roet op de wegen achtergelaten. Op een gegeven moment leek het wel of de Ford in de fik stond! Dikke pikzwarte rookpluimen zagen we in beide (!) spiegels achter ons het overige verkeer hinderen! Gelukkig hebben we géén roetfilter, anders zat de uitlaat zo verstopt!
Wij houden gewoon het gas erop om met 50 km/u een steile berg te beklimmen. De temperatuurmeter schoot omhoog, maar alles bleef binnen de normen.
Omstreeks 19:00 uur reden we door Madrid. VERKEERSCHAOS! Jurre had aardig de smaak te pakken en we reden toch gauw met zo’n 100 km/u door, als we geen file hadden. Verder moest je overal 10x kijken, voordat je van baan verwisselde, want de betekenis van een richtingaanwijzer zit niet in hun rijbewijslespakket.
Rond 21:00 waren we Madrid weer uit en gingen we richting Cordoba over de autoweg E-5. Ondertussen nog de müslirepen van Ruud aangebroken en dat ging erin als koek!
Om 23:00 uur zagen we een mooie ‘Zona de servicio’ oftewel een soort truckstop met enkele (gratis) voorzieningen als een wasbak en een spiegel. Na ons biertje en een halve zak (van 2 kg) borrelnootjes, konden we lekker gaan pitten. Om 23:30 stond ik in mijn onderbroek buiten voor de auto om het bed in te gaan klimmen. Dag 2 was ook weer een groot succes.
Ik heb gisteren tussen de middag ook nog even in het gastenboek gekeken en het waren superleuke reacties!

rook + koffie pauze en 1e wissel

met max 90km/u

eten!

laatste tankstation belgie

swingen in de auto

hazeldonk

start vanaf a dam

Vandaar was het zover. Na ruim een jaar geleden het idee opgedaan te hebben, na vele maanden van voorbereiden, sponsors zoeken, sleutelen, opnieuw sleutelen en nu dus eindelijk vertrekken.
Vanochtend de laatste dingetjes (Arjen uiteraard zijn hele tas) ingepakt en op naar de NDSM-werf in Amsterdam.
Rond 9:00 uur kwamen daar aan in een grote loods met de organisatietent in het midden. We kregen een plek toegewezen in een achteraf hoekje. Niet naar onze wens natuurlijk en omdat Jurre en Arjen er nog niet waren en we toch hun plek moesten reserveren zochten we een plek midden in de loods waar we wat opvallender stonden. We moeten natuurlijk wel iets terug doen voor onze sponsors. Niet dat iemand het zich ook maar zal herinneren wie er op onze auto’s stonden, maar dat maakt niet uit. Het gaat om het idee.
Rond half 10 kwamen de eerste bekenden de loods binnen lopen om ‘die’ auto eens te bewonderen. Al gauw was het een drukste van jewelste rondom de Ford. Maar nog steeds geen Fiat naast ons….. Na een kort telefoontje hoorde we dat ze er bijna waren. En ja hoor, "fashionable late" kwamen daar Arjen en Jurre de loods binnen rijden met hun blauwe koplampen op dak. De hele groep aan de kant, want Jurre ging de Fiat netjes inparkeren. Ik geloof dat hij niemand overreden heeft, maar ik kan het niet met zekerheid zeggen.
We hebben nog onze bedden en rotzooi aan iedereen laten zien, met daarna natuurlijk de verplichte fotosessie met de moeders en oma.
Ook de pers was vertegenwoordigd.
De klok tikte verder en we begonnen al ongeduldig te worden. Om 11:00 uur kwam het laatste woordje van de organisatie en de mededeling dat we binnen 5 minuten vertrekken. EINDELIJK! Het gaat dus toch beginnen.
Na het handenschudden en zoenen (behalve met Eveline, want die heeft de griep en wou niet dat we aangestoken werden) toch maar de auto gestart en ben ik op de stoel op het dak gaan zitten om iedereen uit te zwaaien. Ik moet eerlijk zeggen dat het wel een koninklijk tintje heeft. De ‘Kroon’-sticker van de fam. Kroon + het zwaaien naar mensen die langs de route staan en je toejuichen, doet je ego zeer goed!
Daar gingen we, de loods uit en aansluiten in de rij. Het 27mc-bakkie op kanaal 6 en daar hoorde we meteen dat team ’t Warskip met hun 4x4 al bovenop een Opel Kadett geknald waren. Ze waren op zoek naar hun moeder en vergaten daarbij op tijd op hun rempedaal te trappen. Maar de Kadett rijdt nog, dus het valt mee.
Onderweg door alle rode lichten, want de organisatie had overal verkeersregelaars neergezet, zodat we als 1 sliert de A10 op konden. Mijn ‘koninklijke’ gevoel was nog niet weggeëbt!
Op de A10 bleven we eerst netjes in 1 collonne rijden, maar als 10 auto’s voor je een Lada rijdt, die niet harder dan 70 gaat………. dan moet je er wel langs. Onze eerste verzamelpunt was Hazeldonk. Daar zouden nog wat Brabanders aansluiten. Op de weg ernaartoe volgde we Jurre en Arjen met een gangetje van 80-90. Op een gegeven moment zaten we achter een vrachtwagen. Na een paar kilometer nam Jurre het besluit om deze dan toch maar in te gaan halen. Dus wij erachteraan. Blijkt het dus zo te zijn dat aan de andere kant van de vrachtwagen onze afrit was naar Hazeldonk! Jurre en Arjen doken vlak voor de vrachtwagen langs (over de sergantsstrepen) de afrit op en wij moesten dus maar rechtdoor. Ik kreeg meteen een dejà vu á la Tsjechië. De scouts weten waar ik het over heb! Na een beetje omrijden kwamen we vlak voor Hazeldonk weer op de juiste route. En wie rijden er voor ons??? De LADA!!
Bij Hazeldonk onze auto’s nog ff geshowd aan het publiek en daarna gauw verder.
Al gauw viel de groep uiteen en uiteindelijk reden wij nog met elkaar. In België hebben we geleerd dat de Belgen niet kunnen autorijden, de wegen een voorproefje zijn voor ons offroad avontuur en dat je eigenlijk zo door België heen bent. In het Franstalige deel vlak voor de Franse grens hebben we nog een keer getankt, en daarna de grens over. Jurre heeft maar Diesel met extra power getankt in de hoop dat de Fiat dan wel de 100 km/u gaat halen. En dat is gelukt! Met een top van 110 km/u! Is het nou een psychologisch iets of is er toch iets van de reclame waar?
Al gauw haalden we een groep van 3 vrachtwagens in van de firma Heijploeg. Deze jongens gingen met 3x 40 ton garnalen naar Marrokko om ze daar te laten pellen en vervolgens de vracht weer mee terug te nemen, wij hadden pas laat door dat ze op kanaal 26 zaten, maar Arjen had ze snel gevonden. En deze jongens leek het ook wel wat om volgend jaar mee te doen. Ze vroegen zich wel af wat het winkelwagentje op dak deed. Ook gaven ze ons een tip om straks een tolweg te vermijden.
Rond 19:30 rijden we door de stad Parijs waar we onszelf doorheen proberen te worstelen. Gelukkig hebben we de navigatie mee, dus dat ging wel lukken. Alleen wel veel file.
Na Parijs op richting Poitiers en daarna Bordeaux. De tijd tikt door, maar we waren nog niet van plan om te gaan stoppen. Rond 02:30 vond ik het welletjes en heb het stuur aan Maarten overgegeven. Maarten vroeg zich af of ik wel kon slapen in de stoel, maar meer dan me ogen dicht te doen en de veiligheidriem in mijn gezicht te voelen had ik niet nodig. Ik was meteen weg. Rond 04:40 maakte Maarten me wakker om ons bed in te gaan richten. Even de stoelen naar voren, kussens platleggen, kleren uit, slaapzak in en weg waren we. 1100 km van huis, op een drukke parkeerplaats 100 km van Bordeaux, heerlijk dromen over het avontuur dat ons nog te wachten staat.

De planning volgens de organisatie:

< ul>
< li> zaterdag Vertrek Amsterdam richting midden Frankrijk
< /li> < li> zondag Doorsteken Frankrijk naar Noord Spanje
< /li> < li> maandag Via Madrid naar hotel Las Camelias in Sotogrande
< /li> < li> dinsdag Oversteek van 45 minuten naar Ceuta (Marokko), om naar Fes door te rijden (o.a. easy route mogelijk, via Atlantic Route, Rabat)
< /li> < li> woensdag Aankomst in Marrakech
< /li> < li> donderdag Van Marrakech naar Agadir
< /li> < li> vrijdag Verstand op nul, 700km trip naar Laâyoune
< /li> < li> zaterdag Enkeltje Laâyoune naar camping in Dakhla
< /li> < li> zondag Grote reparaties en catch-up van achterblijvers camping Dakhla
< /li> < li> maandag Grensoversteek Marokko - Mauritanië, overnachting camping ABBA in Nouadibou (lokale gidsen)
< /li> < li> dinsdag Chillen voordat Sahara wordt ingestoken, inslaan spullen, vullen jerrys, repack, laatste reparaties en andere barrelzaken, bezoek official op camping ABBA
< /li> < li> woensdag Sahara trip, serieus zandhappen, overnachting woestijn (national park Nouâmghar)
< /li> < li> donderdag Sahara trip, serieus zandhappen, overnachting woestijn (national park Nouâmghar)
< /li> < li> vrijdag Sahara trip, serieus zandhappen, overnachting woestijn (national park Nouâmghar)
< /li> < li> zaterdag Sahara trip, serieus zandhappen, overnachting Auberge Sahara (Nouakchott)
< /li> < li> zondag Verzamelen 08:00 Auberge Sahara, Nouakchott, 08:30 Vertrek naar grensplaats Diama (ga niet naar Rosso !) Ontvangst door official grens Mauritanië - Senegal. Overnachten in Zebrabar (Senegal)
< /li> < li> maandag Vertrek richting Dakar, Campement Lac Rose, party time!
< /li> < li> dinsdag Dakar, Campement Lac Rose
< /li> < li> woensdag Dakar, Campement Lac Rose
< /li> < li> donderdag Vertrek richting Banjul (Gambia). Ontvangst door official grens Senegal - Gambia
< /li> < li> vrijdag Officieel ontvangst door Vice President in State House
< /li> < /ul>

In de laatste week van februari 2007 zullen wij met nog 48 andere teams van start gaan.