POI/Sand for Breakfast, Dust for Dinner

Terug in Nederland, einde van de Challenge

Vanochtend werden we door opa Wim gewekt met zijn Allah-gebed. Een dejavú van gisteren. Vandaag zouden we volgens het routebook een rustdag hebben, maar we waren achterop schema geraakt, dus vandaag zou een inhaaldag worden. Rond 9:00 reden we weer en heb ik zelfs een stukje op de stoel op dak gezeten om te filmen. Helaas was de rest al te ver vooruit en het was nog verschikkelijk koud, dus dat was van korte duur. We moesten nog 200 km naar Dhakla Daar zouden we maar eens een internetcafé zoeken om eindelijk eens de verslagen online te zetten. Helaas werkt mijn modem hier niet op het GSM-netwerk, dus dat is wel balen.
We hoeven geen internetcafé te zoeken, want we zitten nu in een 4 **** hotel met zwembad en dus internet. Net al jullie berichten gelezen en schitterend gelachen over het stukje dat ik en Maarten kwijt waren. Het was maar een half uurtje!
Bezoek ook eens de sites van onze groepsgenoten:

opagoesdakar.waarbenjij.nu
www.teamfatamorgana.nl
www.ertools.nl en dan doorklikken
www.amsterdam-dakar2006.nl

Ik zou zeggen: Blijf in ons gastenboek posten en wij houden jullie op de hoogte!

Vanochtend veel te vroeg hoorden we vanuit de moskee naast ons: "Allah Al Khobar, Allah Al Khobar" en nog veel meer Arabisch gebrabbel uit een krakende luidspreker met veel gehoest tussendoor. Arjen vroeg zich af of er geen reclame werd gemaakt voor hoestpastilies. We kwamen niet meer bij van het lachen. Nadat alles weer ingepakt was, Ieder een half brood gegeten had en de auto’s afgetankt waren, gingen we rond 9 uur rijden. Nadat we de stad Tan-Tan uitreden, veranderde het landschap eigenlijk direct in een platte zandvlakte met kleine struikjes en daarachter een afgrond van (volgens de GPS) van 28,5 meter tot aan het water van de Atlantische Oceaan. Een prachtig gezicht. Daarna weer gauw verder over de vlakte. Het was eigenlijk voor het eerst dat we we constant 90-100 konden rijden, omdat alles redelijk vlak was. We moesten wel goed oppassen voor de gaten langs de berm. De Patrol reed weer uitstekend, alleen de totale verlichting liet het weer afweten. Knipper- en remlichten deden helemaal niets en de gewone verlichting voor de helft. Af en toe reden we door de zandduinen die op de wegen lagen. Grote stofwolken! Ook hadden we vandaag om 12:00 de eerste wilde kamelen zien lopen en tegelijkertijd team 1651 weer gevonden. Samen reden we verder op van politiepost naar politiepost. Onderweg nog een aantal groepjes kamelen gezien en dorpjes van 10-20 huizen. Verder was het 1 grote vlakte links van ons en rechts de oceaan. Ook hebben we vele fata morgana’s gezien. Het leek water, maar zodra we dichterbij kwamen was al het water plotsklaps verdampt en reden we verder langs het zand. Een heel gaaf gezicht!
Rond 20:00 uur een zandvlakte met een cliff uitgezocht langs de oceaan. Ruim 50 meter boven zeeniveau. Met een prachtige zonsondergang als cadeau.
Maarten daalde samen met Nico (1651) met gevaar voor eigen leven de cliff af en nam een duik in het zoute water. Nico had de shampoo mee. Ik probeerde nog wat foto’s te maken, maar daarvoor was het eigenlijk al te donker.
Daarna weer de auto’s bij elkaar gezet en hadden wij voor ons vieren spagetti met kant en klare saus en als voorafje heerlijke ragôut in ragôutbakjes van bladerdeeg. Wat wij niet allemaal meeslepen! Daarna hadden we nog een primeur! Philips heeft op dit moment een houtkachel in ontwikkeling met een ventilator erin en de stroom die hiervoor nodig is wordt opgewekt door de warmte en in een batterij gestopt. Eén van de jongens van de Patrol werkt bij Philips een heeft het prototype mee! Er is er dus nog maar 1 van in de wereld. Een machtig ding van 2 kg. Er komt totaal geen roet vanaf, ondanks dat er gewoon houtblokken verstookt wordt! Geen stinkende houtlucht, niets! Alleen CO2, volgens de kenner. Dus volgend jaar hoeven we geen zware gasflessen meer mee te zuilen, enkel deze brander. Droog hout vind je wel ergens in het bos of in de woestijn.
Na het eten koken zijn we nog even blijven zitten tot onze bedtijd.

Vervelende Marokkaantjes, in dorpjes zijn aardig, maar in steden! Kan je dat telefnnr vanaaf opzoeken? Kus

Vanochtend opgestaan om richting Laayoune te rijden. Eerst nog langs het hoofdbureau van Agadir geweest voor de aangifte. Tijdens de rit ernaartoe liep de temperatuur van de Escort weer op! Nog net onder het rode gebied van de temperatuur reden we de parkeerplaats van het politiebureau op. Bleek dat de elektrische koelvin geen stroom meer kreeg. Na een nieuwe aansluiting gemaakt te hebben direct van de accu af met een schakelaar ertussen, deed de koelvin het weer uitstekend. Nadat dit probleem verholpen was, bleek meteen dat onze temperatuursensor voor de wijzer op het dashboard ook uitgevallen was. Nu was het probleem een verroestte aansluiting in het electrische circuit, dat met vele omwegen en met hulp van 1631 (Nissan Patrol) gerepareerd kon worden. En juist dat wij onze handen stonden schoon te maken, kwamen de jongens uit het politiebureau met een papier waarmee ze gaan proberen de grens over te komen. Ze zullen zien of het lukt. Rond 13:00 uur reden we eindelijk de stad Agadir uit en realiseerden dat we vandaag nooit de 700 km zullen gaan redden die in het roadbook staan. Ach, we zouden wel zien waar we uitkomen. De rit verliep verder redelijk voorspoedig en rond 17:00 uur waren we gestopt voor een drankje in een dorpje. We reden de parkeerplaats van het restaurant op waar (uiteraard) bewaking bij was. Achteraf was deze bewaker ook wel nodig, want zodra we uitstapten stonden 5 kinderen te bedelen om een ‘Stilo’ oftewel een pen. Onze ervaring leer ons om dit te doen als we wegrijden, want zodra je begint met uitdelen, zijn de kinderen niet meer te stoppen kwa bedelen. Op het terras kwamen meteen 2 schoenenpoetsers langs die al begonnen met poetsen, voordat je het wist. Opa Wim gaf in ruil voor het poetsen een pen en een pet. Nadat we hadden meerdere malen hadden aangegeven dat er geen schoenen meer gepoetst hoefden te worden, werden ze hardhandig door de restauranthouder met een stoel van het terras af geslagen. Ze bleven buiten de grens van het terras constant roepen: "Monsieur, monsieur". Op een gegeven moment moest Opa Ate in de auto zijn en trok de deur achter zich dicht. Het duurde nog geen seconde of 1 van die gassies deden de deur weer open om naar binnen te kijken! De bewaker vloog erachteraan met de stok in zijn handen en de kinderen stoven uit elkaar. Na het drinken en nog wat boodschappen als brood en water, reden we verder. Zo’n 60 kilometer voor Tan-Tan hoorden we over het bakkie dat de Patrol stil was gevallen. Wij stopten honderen meter verder op een plek waar we wat beter konden stilstaan. Na een kwartier kwam daar 1627 met daarachter op sleeptouw 1631. Bij de eerstvolgende politiepost werd er gevraagd waar de dichtstbijzijnde garage was. Dit was in Tan-Tan, dus dat werd een sleepje van 60 km lang. De jongens in de Patrol hadden peentjes gezweet om zonder stuurbekrachtiging en zonder rembekrachtiging de sleeplijn strak te houden en om 4 meter achter een grote bus te rijden waar je niets langs ziet. De volgende politiepost vlak voor Tan-Tan melde ons dat er al een garage gereserveerd was! Dit hadden ze gehoord van de vorige politiepost. Dat is wat je noemt service! We hadden de garage gevonden en meteen klom letterlijk iemand in de motor en begon van alles los te maken, diesel te laten lekken, etc. Het leek wel of hij een autosloop was! Tussendoor nog een paar draadjes doorverbinden en na een half uur en liters diesel op de straat brachten ze de Patrol weer tot leven. En zat lucht in de brandstofpomp en er waren 3 zekeringen uitgeklapt inclusief de zekering van de brandstofpomp. Na een proefrit en 30 Euro lichter reden we naar een stukje braakliggend terrein in de stad waar prompt iemand aan kwam zetten met een stoeltje en een radio. Dat was onze bewaker voor de nacht! Bij het tankstation om de hoek waren WC’s en douches. Na een heerlijke douche met een beetje zoutig water, ben ik heerlijk het bed in gedoken om snel deze pechdag te vergeten en ons voor te bereiden om morgen de verloren kilometers in te gaan halen.

Vanochtend kon ik slecht mijn bed uit komen. De hele nacht door hadden vlak bij ons bussen gestopt en weer vertrokken, met veel getoeter en gegas. Ach, je kan niet altijd in een altijd stille Wijdewormer wakker worden. Brenda, je mag blij zijn dat je niet mee bent, anders had je helemaal geen oog dicht gedaan! Rond 8:00 het bed weer weggestopt en zijn we gaan rijden, nadat we de bewaker een goede nacht hadden gewenst. Het was nu zijn beurt om te gaan slapen. Rond 10:00 ariveerden wij in Marrakech op de ‘Medina’. Dat is dé markt van Marrakech met duizende t-shirts, zelfgemaakte kettingen, zoete deegwaren met honderden wespen die eromheen vlogen en een slachterij in een marktkraam waar de afgehakte kop van de geit op de toonbank lag en ons aankeek. Zoals ons al nageschreeuw werd, was het "kijken, kijken, niet kopen".
Om 01:30 waren we terug uit de ‘Medina’. Na het betalen van onze bewaker op het parkeerterrein reden we de (naar dieselroet stinkende) stad Marrakech uit richting Agadir. Onderweg hebben we tijdens het rijden nog twee rookworsten van Jurre en Arjen gekregen, door vlak naast elkaar te rijden en ze over te geven. Ze zaten mooi in de verpakking en konden zo op ons dashboard om op te warmen door de zon. Twee uur later smaakten ze heerlijk!
Onze eindbestemming van deze dag was Agadir. Of beter gezegd voorbij Agadir en ‘het bananadorp’ naar het strand. Overal in het dorpje kon je bananen kopen! Na 10 kilometer namen we een zijweg en al gauw zagen we dat dit een perfecte plek was! We stonden op een verhoogde vlakte en hadden een prachtig zicht op de zee. En we waren nog op tijd ook, want de zonsondergang was al begonnen. Alle fototoestellen en filmcamera’s werden gepakt om een kiekje te schieten. Daarna hadden we de auto’s zo geparkeerd dat we in het luwtje konden zitten. De jongens van de Opel Astra merkten dat ze een tas verloren waren in de ‘Medina’. De spullen die erin zaten waren niet zo belangrijk, behalve 1 ding: de autopapieren! Na nog een keer al hun spullen doorlopen te hebben, was de tas toch echt weg! En zonder autopapieren kom je de grens met Mauritanië niet over. Na flink wat gebel met Nederland en een mogelijke oplossing van team 1627 om de auto tijdelijk in de handelsvoorraad te zetten om zo aan nieuwe papieren te komen en deze dan via DHL vanuit Nederland op te laten sturen naar de grens van Marrokko naar Mauretanië. Hebben de jongens van de Astra ervoor gekozen om aangifte te doen bij de politie in Agadir en hopen met deze aangifte in de hand de grens over te komen. Deze situatie zorgde wel voor een iets wat bedompte sfeer, maar we bleven wel lachen! Overal positief tegen aankijken! Als eten hadden we heerlijke macaroni en nog een lekker potje bruine bonen met rookworst. We lieten het ons goed smaken en na de afwas ging het kampvuur aan en de bierblikken open. De auto van Jurre en Arjen werd wel redelijk uitgerookt, maar dat boeide niet. Rond 0:30 was er geen hout meer voor op het vuur en doken we ons bed in.