Walter does South America

OK, de reis is ten einde, we zijn weer thuis. Zoals jullie zullen begrijpen een overgetelijke trip, die naar meer smaakt.

Ik ben blij dat ik dit reisverslag heb gemaakt, want het biedt mij een houvast om de komende dagen de foto's op orde te brengen. Ik begrijp uit reacties dat jullie het leuk vonden en zeker ook informatief voor de familie, vrienden en kennissen. Ik heb er ook plezier aan gehad en zal het zeker ook een volgende keer gaan gebruiken. Een bedankje aan Kees voor het hosten van deze site en de gegeven support.

Tot een volgende keer!! Grtn, Walter

Weer thuis

Schiphol

Vliegveld Sao Paulo

Vliegveld Sao Paulo

Vliegveld Rio de Janeiro

We liggen op schema en zijn net geboard. De laatste etappe van deze reis zal zo beginnen.

Net aangekomen in Sao Paulo met een binnenlandse vlucht. Het is nu 15:10. Om 20:45 vertrekt de vlucht naar Amsterdam, vanaf een ander vliegveld in Sao Paulo. Ik zal nog een update plaatsen tegen die tijd.

Wij zijn aangekomen op de Copa. Het is droog. Eerst even een hapje eten. Er liggen 4 cruiseschepen voor de kust voor anker om straks het vuurwerk te bewonderen.

Wij wensen jullie allemaal een geweldig 2007. Hoewel het hier nog 2007 moet worden (het is hier nu 20:00 uur) kan ik mijn goede voornemen voor 2007 al verklappen: een motorreis :-)

Wensen van:
Lars - Een heel goed motorjaar en worldpeace
Simon - Heel gelukkig nieuwjaar
Joop en Tonnie - Een goede houdbaarheidsdatum voor iedereen
Brigitte - Noflik en sportief 2007
Geert - Een in alle opzichten spetterend 2007
Piet - Veel gezondheid
Ron - Flitsend 2007
Ilke - Geniet en liefs voor 2007
Joep - Het beste
Walter - Maak 2007 jouw jaar

Hotel Rio (22e verdieping)

Ontbijt onderweg

Hotel aan de kust

Lekke band

Aan het strand

Stopje voor uitzicht

Vanochtend hebben we het Cristo-beeld bezocht. Hoewel het motorrijden officieel over is, was PeruMotors bereid om ons nog een keer op de motor te laten rijden. Het werd een memorabel tochtje.

's Ochtends was er nog enige twijfel of we wel moesten gaan. Het was nogal grauw en het miezerde af en toe een beetje. Vanaf het dak van het hotel (zwembad op de 22e) konden we het beeld echter goed zien, dus gingen we.
Lars leidde ons weer goed door de stad. Het laatste stuk moesten we behoorlijk klimmen over bochtige weggetjes met gladde kinderkopjes. Het was inmiddels wat gaan regenen. Ook werd het steeds drukker, maar met de motoren konden we er langs, rekening houdend met het tegemoet komend verkeer.
Op een gegeven moment zie ik Lars voor me bij een hokje staan en doorrijden, gevolgd door Ron, Ilke, Piet, Brigitte en Simon. Ik rij op langs de file en bereik ook het hokje. Terwijl ik langs rij hoor ik het mannetje 'Ho' roepen. Achter me rijdt Joep ook door. Later blijkt dat Lars tegen het mannetje heeft gezegd, dat de laatste betaalt. Tja, dat wist de laatste niet :-).
We rijden verder, hoger en hoger, drukker en drukker. Af en toe best lastig om op de steile helling tussen de auto's te manouvreren en bijna stilstaand de bochten te nemen.
Op een gegeven moment komen we op een breder stuk waar de auto's kunnen draaien. De weg gaat nog wel verder maar is afgezet. Een mannetje dirigeert ons langs de afzetting. We mogen verder. We komen na een paar bochten helemaal boven. Er staat een grote open partytent met rode vloerbedekking, een bar en sjieke meubeltjes. Vermoedelijk voor een VIP-party vanavond. We mogen de motoren op een klein vrij stukje achter de tent zetten aan de voet van de trappen naar het beeld. We trekken veel bekijks. Lars wordt nog even gewaarschuwd als hij met zijn voorwiel even het rode tapijt aanraakt. Te gek om met de motoren helemaal door te rijden en gratis bovendien :-)).

De uitzichten zijn geweldig ondanks het mindere weer. Het begint harder te regenen. Op de terugweg rijden we nog een keer langs de Copa en komen we weer behoorlijk nat aan in het hotel. Hopelijk trekt het weer wat bij en staan we vanavond niet in de regen op de Copa voor het nieuwjaarsfeest.

Inmiddels zijn we in Rio aangekomen. Het gaf een heel goed gevoel om na al die kilometers en avonturen de eindbestemming binnen te rijden.
Lars leidde ons eerst naar de Copacabana, waar we na wat paraderen, om precies 12:00 uur, de motoren langs de boulevard zetten en genoten van de omgeving. Nieuwsgierige mensen kwamen kijken, informeren en foto's maken. Zelf met de hele groep geposeerd voor de motoren.

Daarna naar het hotel gereden. Een prachtig hotel als basis voor een mooie laatste paar dagen in Rio!

Ik had me voorbereid op 4 relaxte dagen rijden naarr Rio als afsluiting van het motorrijden. Cruisen langs de braziliaanse kust, af en toe een strandje pakkend en genietend van de uitzichten en leuke plaatsjes.

Het loopt allemaal wat anders. Het eerste deel vanaf Curitiba reden we over een soort snelweg, waarop het erg druk was met vrachtwagens. Af en toe had ik een soort woon-werk gevoel. Daarna, zo'n beetje vanaf Sao Paulo, de kustweg op. Een hele mooie weg, maar ook erg druk. Kilometers lange files van langzaam rijdend verkeer. Zandvoort op een zomerse dag. Alleen zijn het niet echt zomerse dagen. Wel warm, maar zo in de middag kan het behoorlijk regenen. Stortregenen zelfs. Vervolgens moet een hotel worden gevonden, wat geen makkie is in deze tijd en tenslotte hebben we nog te maken met behoorlijk wat materiaalpech. Allemaal factoren, die de afgelopen dagen nog best vermoeiend maakten.

Eergisteren vertrokken we van Sao Sebastian. Zoals gezegd veel verkeer. Onderweg kreeg Ron een vastgelopen achterlager. Op het eerste gezicht einde oefening, maar een reservelager was wel aanwezig. Een garage zou uitkomst kunnen bieden. Hup, Ron in de wagen (ja, zelfs Ron heeft nu in de volgwagen gezeten, waarvan akte ;-) ) en terug naar het laatste dorp waar een garage was gesignaleerd. Het dorp lag aan de kust, dus we konden een plek zoeken om te zwemmen, terwijl de reparatie zou plaatsvinden. We vonden een hotel, gerund door geimmigreerde Duitsers, liggend aan het strand. Even lekker wat gezwommen, gedronken en gegeten en na 2,5 uur konden we weer verder. Inmiddels was het al in de middag en tijd voor regen en die hebben we ook in ruime mate gehad. Uiteindelijk geeindigd in Sao Sebastian, waar we gelukkig redelijk snel een hotel vonden. Een heel aardig plaatsje waar grote gastankers aan lange pieren liggen ogas in te nemen. Helaas nauwelijks tijd om meer te zien. Wat drinken en eten en de dag is weer voorbij.

De volgende dag de derde etappe op weg naar Rio. Het regent een beetje als we wegrijden, maar al snel wordt het droog. Hop de kustweg op. Af en toe weer druk verkeer, maar we kunnen redelijk doorrijden. Als we ergens stoppen op een uitzichtpunt, komt Joep aanrijden met een halflege achterband. Reparatie noodzakelijk. Na een dik half uur kunnen we weer verder.
In Ubatuba hebben we een stop, omdat Lars daar zijn moeder oppikt, die verder met ons meegaat naar Rio. We gaan zitten bij een strandtentje. Het is heel erg druk op het strand. De zee krioelt van mensen. We bestellen wat en wachten. Na een uur is Lars terug met zijn moeder. We hadden wat eten besteld en nog niet alles is geserveerd, dus we wachten nog even. Uiteindelijk gaan we na anderhalf uur weg, hoewel we nog niet alles hebben gehad.

Over de organisatie en bediening in Zuid-Amerika kan ik hele boeken volschrijven. Vaak is er meer dan voldoende personeel aanwezig en het is wonderlijk om deze mensen te zien rondrennen zonder dat er iets gebeurt. Als kippen zonder kop.

De weg wordt wat rustiger en we kunnen wat meer doorrijden. Mooie bochten in klimmetjes en afdalingen. Vlak na zo'n afdaling begint mijn motor heftig te slingeren. Ik minder vaart en kom in de berm tot stilstand. Lekke achterband. Al gauw is de rest teruggekomen of bijgekomen, inclusief de volgwagen. Er zijn geen nieuwe binnenbanden meer, dus een opgelapte band wordt geplaatst. Tevens wordt een nieuwe buitenband geplaatst, omdat de vierkante slik niet meer betrouwbaar is. Het blijkt ook dat ik de nodige tanden mis op mijn tandwiel. Een week geleden had ik al gezien dat de tanden behoorlijk dun waren geworden, maar had daarna niet meer gekeken. Het af en toe schokkende rijden bij hoge toeren weet ik aan de benzinetoevoer, omdat ik de afgelopen week hardnekkige benzinelekkages had. Achteraf gezien zal dat het doorslippen van de ketting geweest zijn.
Er is geen nieuw tandwiel voorradig en de geplaatste binnenband blijkt ook nog steeds lek te zijn. Hoe verder? De band moet ergens worden gerepareerd en moet op de trailer. Er is geen ruimte meer in de volgwagen, omdat de moeder van Lars, die ruimte inneemt. Brigitte stelt voor om achterop te zitten bij mij op haar motor. Zo rijden we naar het volgende dorp.

Omdat we vandaag al veel tijd kwijt zijn geraakt, rijden Lars en Ron alvast vooruit om naar een hotel te zoeken. Het is inmiddels een uur of 4.

Terwijl de motor wordt gerepareerd, drinken we een kopje koffie op een plaatselijk terrasje. Oh ja, het is een uur of 4. Het begint te regenen.

Na reparatie rijden we verder achter Lars en Ron aan. Communicatie vindt plaats via de mobiele telefoons van Ron en mij. Best wel handig die mobiele telefoons met globale dekking PeruMotors :-) !
Het is opgehouden met zachtjes regenen. Het stortregent. Het begrip doorweekt krijgt een geheel nieuwe betekenis. Mijn motorbroek kan deze vloed niet aan. Tot op de onderbroek nat. Gelukkig is het nog steeds warm en krijgen we het niet echt koud.

Na zo'n 2 uur zoeken hebben Lars en Ron een hotel gevonden. Een beetje wazig, nog niet geheel afgebouwd hotel aan het strand van een klein plaatsje. Het is wel schoon. Hoera, lekker een warme douche en weer eten. Morgen nog maar 150km naar Rio.

Even een kort berichtje om iedereen gerust te stellen. We zitten inderdaad nog zo´n 400 km van Rio en alles gaat goed. Het ergste is op dit moment de regen. Iemand hier in een strandtent waarschuwde ons inderdaad voor het geweld in Rio. Het is echter een hele grote stad en ik ga er van uit dat we er niets van merken. Het afgelopen jaar zijn er 4 moorden gepleegd in mijn wijk in Amsterdam en ik heb daar niets van gemerkt :-)

Koffie Aan het strand

Hotel Sao Sebastian

Stop in stromende regen

Ron op trailer ivm versleten achterlager

Stopje

Vandaag strak naar Peruibe gereden. Zwaar bewolkt en af en toe wat miezer. In Peruibe wat moeite om een hotel te vinden. Het is hier ongetwijfeld vakantie en het strand lijkt dan ook een bestemming. Ondanks het miezerige weer is het best druk op het strand. We zwemmen een uurtje in het warme water en drinken daarna een biertje onder het afdak van een strandtentje.

Nu zitten we in een restaurantje .....ff proosten....onze keuze te maken. Morgen verder langs de kust.

Hotel Peruibe

Lunch

Tanken

Koffie

Even kijken. Waar waren we gebleven? We zijn alweer een aantal dagen geleden vertrokken uit Foz de Iguazu. In principe loopt er een goede asfaltweg van Foz naar Curitiba, waar onze volgende rustdag is. Omdat een goede asfaltweg vaak niet leuk is (Wie zegt dat in slaap vallen op de motor niet mogelijk is?), zoekt Lars dan nog wel eens kleine weggetjes om de sleur te doorbreken. Zo ook op de eerste dag. Voor Lars is het echter ook allemaal onbekend terrein en de kaart, die hij op de kop heeft getikt, blijkt niet geheel aktueel. Na 100 km rijden zijn we zo´n 20 km opgeschoten en zitten we weer op de asfaltweg. Wel hebben we een paar hele leuke weggetjes gereden.

Zodra je het asfalt af gaat kom je op wegen, die zijn verhard met een soort kinderkopjes. Niet van die mooie ronde, maar hoekige stenen, die zoveel mogelijk vlak zijn gelegd. Mijn 650 heeft mogal een stugge vering en ik ben blij dat ik de niergordel om heb. Wat een gestuiter. Op een gegeven moment houden ook die weggetjes op en kom je op de onverharde wegen. Vaak steentjes, maar ook veel hard gereden rood zand.

We overnachten in een klein plaatsje. Een plaatsje waar helemaal niets te doen is. Er is een leuke tent, een pizzeria, waar verder iedereen komt en waar het in de loop van de avond afgeladen vol wordt. We maken eerst onze kerstfoto op het plein.

´s Nachts worden we wakker van het onweer en ook ´s ochtends is het nog hondeweer. Iedereen in de regenkleding en op weg. Sinds we in Brazilie zijn hebben we geen erg goed weer. Het is wel warm met zo´n 25-30 graden, maar we hebben eigenlijk elke dag wel regen. ´s Ochtends is het vaak nog goed, maar in de loop van de middag ontstaan de wolken en de regen. Hopelijk is het aan de stranden beter.
Nu dus al ´s ochtends regen en niet zo´n beetje ook. Gelukkig wordt het in de loop van de ochtend beter. We besluiten om weer een stukje van de asfaltweg af te gaan. De kaart geeft aan dat we een verhard rondje kunnen rijden van de asfaltweg af.
Helaas blijkt na zo´n 40 kilometer, dat toch niet alles verhard is. We komen op een onverhard gedeelte met wisselend steentjes en het rode zand. Hier en daar is het nog behoorlijk nat van de regen. Voor me zie ik Lars op een gegeven moment een paar zwiepers maken, maar hij blijft op de been. Ik zoek een zo goed mogelijk spoor en bereik ook heelhuids het spekgladde stuk van een meter of 100. Achter me zie ik anderen met meer problemen. Piet glijdt weg en maakt een bijna volledige piroet met zijn motor alvorens hem neer te leggen in de modder. Brigitte slaat de schrik in de benen en ook zij legt de motor neer. Met hulp van Joep komt ze over het gladde stuk.
De weg blijft tricky. Betere stukken afgewisseld met gladde. Joop stapt op een gegeven moment in de auto. Hij durft het verder niet aan. Eigenlijk had ook Brigitte in de auto willen stappen, maar er is slechts 1 plaats. Ze houdt stug vol en weet de ca. 20 km zonder verdere kleerscheuren door te komen. Daarna weer asfalt op weg naar Guarapuava. Daar rijden we eerst een uurtje rond alvorens het hotel wordt gevonden.

Het is 24 december en een aantal wil een kerstmis bijwonen in de plaatselijke kerk. Ikzelf heb daar niet zo´n behoefte aan, maar werp wel een blik in de kerk. Deze zit helemaal afgeladen vol. Vervolgens op naar een van de weinige restaurants die open is deze avond. Na een half uurtje volgt ook de rest, die de dienst niet heeft uitgezeten.

De volgende dag op naar Curitiba. We rijden zonder ommetjes in een ruk door naar de stad en komen daar om 2 uur aan. Leuk, een middagje in een van de leukste steden van Brazilie. Helaas niet op eerste kerstdag. Er is helemaal niets te doen. Alles is dicht. We lopen wat rond, drinken wat bij de enige tent die wel open is en laten ons ´s avonds met de taxi naar een restaurant brengen. Er blijkt een buitenwijk of plaatsje aan de rand te zijn, waar wel het een en ander open is, Santa Felicidade. We hebben daar een heerlijk, gezellig kerstmaal.

Vandaag hebben we een tochtje gemaakt richting de kust. Eerst via de grote weg eruit en daarna een klein weggetje door de jungle. Een werkelijk prachtige weg. Helaas had Joop vanochtend problemen met zijn motor en is hij in de volgwagen meegereden.

Morgen gaan we op weg naar Rio de Janeiro. We hebben 4 reisdagen om ca. 1000km te overbruggen. Het gaat nu snel. Bijna de eindbestemming bereikt. Wat ik trouwens nog niet heb vermeld is dat mijn motor is achtergelaten in Foz de Iguazu. De reparatie, zoals in Asuncion uitgevoerd, bleek toch niet voldoende. Ik rijd nu op de 650 van Lars en Lars rijdt op een 400. We hebben dus geen reservemotor meer. Hopelijk halen we met z´n allen Rio op de motor.

Hotel Curitiba

Lunch

Stopje

Hotel Curitiba

Peage

Koffie

Hotel Guarapuava

Lunch

Een modderig weggetje

Dammetje

Koffie

Hotel onderweg

IJsje

Lunch

Uitkijktoren

Hotel Foz de Iguazu

Itaipu dam

Hotel Foz de Iguazu

Vandaag Foz de Iguazu verlaten en op weg gegaan naar Rio. Over iets meer dan een week komen we daar aan.

Het verslag van gisteren en vandaag volgt nog. We willen alle familie, vrienden, kennissen en iedereen, die deze site bezoekt, hele fijne kerstdagen wensen. Een kerstfoto is te vinden onder het waypoint ´Hotel Onderweg´!

Geen zorgen, geen zorgen!! We leven nog. Een beetje weinig tijd, faciliteiten en zin gehad om het reisverslag bij te werken. Inmiddels zitten we in Brazilie. Ik zal nog even terugblikken op de voorbije dagen, want er zijn toch wel weer een aantal aardige dingen voorgevallen.

Zoals gezegd lagen we, door de vlotte reis door Paraguay, een aantal dagen voor op schema. Reden om via wat kleinere weggetjes op weg te gaan naar Foz de Iguazu, in Brazilie. De eerste dag zouden we wat off-road weggetjes nemen naar het plaatsje Ybycui, tegen het aldaar gelegen National Parc aan. Allemaal mooie zanderige jungle weggetjes. Niet van dat diepe zand, maar van dat stevige rode zand. Mijn motor was helaas nog niet op orde en stond nog bij de garage in Asuncion. Geert zou deze later gaan halen. Ik mocht op de 650 van Lars en Lars nam een van de 400´s.
In de loop van de middag werd de lucht behoorlijk dreigend. Zeg maar zwart. Net toen we ergens hadden getankt begon het te hozen. Ik had er geen rekening mee gehouden en mijn kevlar motorbroek was binnen de kortste keren doorweekt. Ach, bij 35 graden is een buitje van 30 graden niet zo erg. Wat erger was, was dat de zandweggetjes veranderden in een enorme modderpoel. Waar we eerst vrolijk overheen denderden, was nu uiterste voorzichtigheid geboden. Zoveel mogelijk in het midden van de weg rijden, om te voorkomen dat je wegglijd. Voor me gaat een lokaal brommertje dwars en onderuit. De passagiere van de brommer bezeert zich lelijk. Ik kan er omheen en glibber voort. Nu beseffen we ons ook, dat de eerste etappe van de tocht door paraguay ook heel anders had kunnen verlopen. Als we toen regen hadden gehad, was het allemaal veel lastiger geworden. Met Ron, Simon en Piet kom ik als eerste in het eerstvolgende dorpje aan, met verharde weg. We wachten op de rest.

Op een gegeven moment zien we de rest aankomen met wat later daarachter de volgwagen. We missen Joop nog. Er is wat gebeurt. Als de volgwagen dichterbij komt, zien we Joop op zijn motor op de trailer zitten. Onder de rode, bronskleurige modder. HIj is gevallen en het leek Geert niet handig om hem in de auto te laten plaatsnemen. Joop heeft iets weg van een levend kunstwerk, zoals je die ook wel eens op de dam ziet staan.
Een paar kilometer na het dorp is weer een asfaltweg. Vlakbij ligt ook een benzinepomp met een wasplek en een hoge drukspuit. Joop en een paar motoren worden schoon gespoten. Joop kleed zich om en gaat in de auto verder. HIj is weer op zijn linkerschouder gevallen en heeft er last van.

Uiteindelijk komen we aan in Ybycui. Er is een hotelletje, dat zijn beste tijd heeft gehad. In de jaren vijftig moet het eens mooi en neiuw geweest zijn, met een zwembad en alles er op en eraan, maar na 50 jaar gebrekkig onderhoud is er van die glans niets meer over. Gelukkig doet de douche het in de smoezelige badkamer en voelen we ons al snel weer OK. De kleren worden te drogen gehangen en we drinken een koud biertje onder de porch aan de straatkant.

De volgende dag gaan we door het nationale park verder. We bezoeken een oude ijzergieterij uit midden 19e eeuw en een mooi watervalletje. Dat klinkt allemaal leuk, maar bij zo´n graad of 38 is elke stop er al gauw een teveel.
Onderweg knalt het ventiel uit Rons achterband. Ik heb het niet zien gebeuren, maar uit het verhaal van Ron begrijp ik dat het gebeurde met een behoorlijke snelheid in de bocht en dat hij zwaaiend over de weg, de boel nog maar net onder controle kon houden. Gelukkig maar.
We beeindigen de dag in het dorpje Coronel Oviedo, langs de drukke weg van Asuncion naar Suidad del Este. Daar ontmoeten we Geert, die mijn motor heeft opgehaald in Asuncion. Het hotel hier is wat beter.

Vervolgens gaan we op weg naar Brazilie. Piet krijgt onderweg ook een lekke achterband, op een soortgelijke manier als Ron, maar gelukkig op een wat minder spannend moment. We volgen vandaag de asfaltweg naar Foz de Iguazu. Een behoorlijk drukke weg, waar als dwazen wordt gereden, door vooral de busschauffeurs. Met de motoren rijden we zo´n 110 km/h, maar regelmatig worden we ingehaald door een bus, vaak op plaatsen waarvan je denkt dat het niet kan.
We komen zonder kleerscheuren in Cuidad del Este en bij de grens. Het is daar een gekkenhuis. Een totale chaos. Brommertjes, auto´s en vrachtwagens vechten om voortgang. De auto´s en de vrachtwagens hebben op een gegeven moment weinig keus en schikken zich in hun rijbaan, maar de brommertjes en motoren zijn mieren, die een weg zoeken tussen deze obstakels. We laten ons meezuigen in de brommerstroom. Hoewel er een goede ruimte en doorstroom is tussen de auto´s, zijn er brommertjes, die toch nog een plekje willen winnen. Ja ho effe. Ik kom uit Amsterdam. Ik kwak een al te opdringerige brommer tegen een vrachtwagen en vervolg mijn weg. In mijn spiegels zie ik, dat hij verder geen pogingen meer onderneemt.

Eenmaal bij de grens aangekomen, krijgen we een voorkeursbehandeling. Gelukkig maar, want er staan enorme rijen met mensen met enorme tassen. Waarschijnlijk allemaal Brazilianen, die kerstinkopen in het goedkope Paraguay hebben gedaan. Zodra we de grens over zijn, begint het te regenen. Welkom in Brazilie. Het hotel is snel gevonden. Een mooi hotel nabij het centrum van Foz de Iguazu. Het wachten is op de volgwagen met schone kleren. Die staat natuurlijk nog voor de grens. Na een paar uur beginnen we ons zorgen te maken. Hoewel we gezellig onder grote overkapping bij het zwembad van het hotel aan een biertje zitten te genieten van het onweer en de stromende regen, willen we toch graag douchen en wat gaan eten. Lars is met de motor al een paar keer in de stromende regen naar de grens geweest en heeft in de stad rondgereden, maar heeft Geert niet kunnen vinden. UIteindelijk wordt Geert rond negenen gevonden. Het blijkt dat hij de informatie over het hotel is kwijtgeraakt of niet heeft gekregen en het niet kon vinden. Via de vrouw van Lars, in Peru, is uiteindelijk de communicatie tussen Lars en Geert tot stand gekomen.

Wellicht een kleine alinea over de communicatie om onbegrip te voorkomen. PeruMotors heeft geinvesteerd in een geavanceerd GPS communicatiesysteem van Garmin (http://www.garmin.com/outdoor/products.html#2-way). Ze hebben beide een GPS ontvanger, waarmee ze hun positie kunnen bepalen en ook elkaars positie kunnen zien en met elkaar kunnen praten met een bereik van 15 mijl. Het werkt allemaal perfect, behalve dat het bereik nogal tegenvalt. Op de zoutvlakte wordt de 15 mijl misschien nog wel gehaald, maar zodra er een steen tussen ligt gaat het bereik hard achteruit. Zo hard zelfs, dat je beter naar elkaar kunt schreeuwen, dan de Garmin gebruiken. Zo leren we allemaal wat op deze trip :-)

Gisteren hebben we een bezoek gebracht aan de Iguazu watervallen. Wat een prachtig geweld. Eerst met een open vrachtwagen door de jungle naar de rivier gebracht, waarbij we een aantal wilde Toekans hebben gezien (check!). Vervolgens in een boot de rivier op naar de watervallen. Tot vlakbij de watervallen. Tot zo goed als onder de watervallen. Helemaal doorweekt weer op de kant gezet en over de verschillende catwalks gelopen tot uiteindelijk vlakbij ´EL Diablo´, waar de grootste waterstromen zich in de diepte storten en een nevel van water op doen vliegen. Imposant! Ook weer zoiets wat je moet hebben meegemaakt en wat heel moeilijk te beschrijven is. Ik had graag een waypointje gemaakt bij ´El Diablo´, maar ben dat vergeten. Als ik al niet meer nadenk, moet het toch wel iets zijn geweest ;-)

Iguazu watervallen

Hotel Foz de Iguazu

Wachten op Piet

Koffie

Hotel Coronel Oviedo

Lunch

Colaatje onderweg

National Parc

Ybycui

Na modderbad

Colaatje

Stopje

Laatste nieuws omtrent mijn motor. De diagnose is gesteld en het blijkt een defecte zuiger te zijn. Vandaag wordt in Argentinie een nieuwe gehaald door de monteur en als het goed is is de motor om 17:00 uur vandaag gerepareerd. Geert haalt hem op met de trailer. Daarvoor gaan we al op weg naar de volgende bestemming, waarbij de reservemotor wordt ingezet, die al wat eerder klaar is.

We kunnen dus weer op weg voor de laatste etappes. Omdat we inderdaad voorliggen op schema is er ruimte om wat van de standaard routes af te wijken en wat spannender weggetjes te kiezen. We laten ons verrassen.

Een douanier door de modder geholpen, een vastgelopen volgwagen, benzinetekort, 9 motoren op een vrachtwagen, 38 graden in de schaduw, een snelweg door de jungle, een geweldige barbecue, kakkerlakken, paardrijden als een gaucho, een opgeblazen motor, 5 sterren met zwembad.

Slechts de highlights van 3 dagen motorrijden door Paraguay en dan ben ik vast nog wat vergeten. Oh ja, een onverwachte jump van Simon over een berg gravel, die op de snelweg in aanbouw lag. Met gelukkig een goede afloop.

Vanaf ons hotel in Villamontes gingen we op weg naar Paraguay. De inschatting om over de zuid te gaan, omdat de weg daar beter zou zijn, was juist. Ze zijn druk bezig met het aanleggen van een snelweg door de jungle. Overal werkzaamheden en omleidingen. Het was gelukkig mooi weer, want met slecht weer zouden sommige wegen/paden complete modderpoelen zijn geworden en zou de trip een stuk onaangenamer en langduriger zijn geworden.

Uiteraard bij de grens weer een aantal posten om Bolivia uit te komen. Paspoorten, internationale rijbewijzen en kentekenbewijzen moesten weer op verschillende plaatsen tevoorschijn worden gehaald. Al met al viel de verloren tijd echter mee. Op een gegeven moment kwamen we langs een politiepost, waarbij de post en bijbehorende agent nogal een eind van de weg af lag, alleen bereikbaar via een modderweg. Ron was er met zijn motor al doorheen gegaan. Het leek niet handig om er allemaal doorheen te gaan, dus Ron nam de douanier/agent achter op zijn motor door de modder. Halverwege leek het het mannetje toch handiger om te voet verder te gaan. Ron kwam vervolgens nog ergens vast te zitten en moest worden losgetrokken. Ook hier werd gelukkig niet moeilijk gedaan. De beste douanier/agent moet wel iets heel erg fout hebben gedaan om op zo een godverlaten plek in de jungle zijn werk te moeten doen.

Iets verder een volledige blokkade op de weg. Nieuw asfalt, afgezet met bomen, zodat niets er overheen kan. Met de motoren kunnen we er nog langs. Er loopt rechts wel een omleidingsweggetje langs, maar dat is een bak met modderig water. De volgwagen probeert links langs de bomen te gaan, maar loopt vast in de modder. De aanhanger met motor helpt hier niet. Gelukkig staat er een mannetje met een stevige tractor een paar honderd meter verderop, die de volgwagen eruit kan trekken. Vervolgens rijdt Geert met de volgwagen door de modderbak en komt er gelukkig doorheen. Echter niet geheel zonder kleerscheuren, want hij heeft weer een lekke band. De motoren rijden verder.

Prachtige stukken asfalt volgen. Een 4, 5, 6 baans weg door de jungle. Racen maar. Wel uitkijken, want om de zoveel meter hebben ze hoge drempels met zand neergelegd. Over de meeste is al veel gereden, zodat ze geen echte hindernis vormen, maar een aantal is toch nog verraderlijk. Ook liggen er op een deel van de snelweg bergen grijs split. Slecht te zien. Zo slecht zelfs, dat Simon een bergje niet in de gaten heeft. Hij gaat er vol overheen, komt volledig los en landt op zijn voorwiel. Gelukkig vliegt hij niet over zijn motor heen en kan de boel onder controle houden. In plaats van een lelijk ongeluk is het nu een mooi verhaal.

Uiteindelijk bereiken we de kruising met de weg naar Asuncion. Dan nog ongeveer 600 km. De bezine in de motoren komt op een laag peil. Gelukkig hebben we nog een grote voorraad benzine op de volgwagen. Maar waar is de volgwagen? In het dorpje op de kruising is er een benzinepomp. De eigenaar geeft echter aan geen benzine te hebben. We drinken wat en het valt op dat er opeens opvallend veel brommertjes langs komen. Elk brommertje wimpelen wij af met ¨No nafta today¨. Blijkbaar heeft het station toch wel wat, maar willen ze het niet aan gringo´s verkopen. Op een gegeven moment biedt het station toch 25 liter aan. Met jerrycannetjes wordt de benzine verdeeld over de motoren, die het nodig hebben. De volgwagen is nog steeds niet in zicht en we willen graag het volgende dorp halen, 100 km verderop, om niet in tenten te hoeven slapen, die overigens ook op de volgwagen liggen.
We gaan op pad. Na 40 km is Simon de eerste die stil komt te staan. Hup, de kraantjes op reserve en verder. Een aantal motoren is wat verder vooruit, Joop, Ron en Piet. Daar achter worden de problemen steeds nijpender. Ook Joep gaat op reserve. Na 60 km is de reserve van Simon op. Uit verschillende motoren wordt benzine afgetapt en overgeheveld naar de tank van Simon. Ik rij nog niet op reserve en Brigitte en Ilke hebben bezine gehad bij het station. Elk maar een liter of 5, maar er kan dus wel iets vanaf. 15 km verder staat Simon weer stil. Dat is wel snel. Lars twijfelt aan de kwaliteit van de benzine, die we bij het station hebben gehad. Weer wordt overgeheveld. Ik geef ook nog wat. We kunnen weer een stukje verder.
We vloeken op Joop, Ron en Piet, die waarschijnlijk al achter een cervezza op een terras zitten. Waarom bedenken ze niet dat we problemen hebben en komen ons helpen? Een paar kilometer verder volgt het antwoord. Ook zij staan langs de weg zonder benzine. Inmiddels is het al best laat geworden en de zon gaat al onder. Alles gebeurt ook nog eens bij zo´n 36 graden. Nog steeds geen volgwagen.
Een laatste list is om alle benzine over te hevelen in twee Honda 650´s en die naar het dorp te laten rijden, om daar te tanken en terug te komen. Het is nog zo´n 25 kilometer. Een vrachtwagen komt aanrijden. Ron houdt hem tegen. De vrachtwagen blijkt leeg te zijn en een behoorlijke laadbak te hebben. De mannen in de truck stellen voor om de motoren in te laden en ons naar het dorp te rijden. We rijden de motoren via een metalen loopplank in de laadbak. Dit is nog best een inspanning, maar alles gaat gelukkig goed. We stappen er zelf in en de truck begint te rijden. Lars vliegt er bijna uit met zijn motor, omdat deze nog niet in de versnelling stond, maar hij kan het net op tijd voorkomen. 9 motoren en 9 rijders in de laadbak van een vrachtwagen, die met 70 km/h door de jungle rijdt.
De vrachtwagen zet ons af bij een benzinestation in het volgende dorp. We hadden vooraf geen prijs met de jongens afgesproken en komen er na wat onderhandeling met 48 dollar vanaf. Gelukkig benzine. Meteen getankt. Lars gaat al vast het dorp in om een slaapplaats te zoeken. Het plaatselijke hotel is te vies, maar iemand heeft wel een huis ter beschikking. Twee slaapzalen met 6 en 5 bedden en 1 badkamer. Het ziet er netjes genoeg uit. Het krioelt in het dorp wel overal van de kakkerlakken, maar dat schijnen op zich best schone beestjes te zijn.
Nog steeds geen volgwagen. Aangezien onze bagage ook in de volgwagen ligt en opfrissen of douchen geen zin heeft, zonder schone kleren, besluiten we om eerst wat te gaan eten. Inmiddels is het donker geworden. In het kleine dorpje is een terras, waarbij een gigantische man (lees: dik) vlees staat te barbecuen. Bij een biertje en een goed stuk vlees, genieten we na van de dag ons daarbij wel zorgen makend om de volgwagen. Om 22:00 uur komt de volgwagen aanrijden met een heel eigen verhaal van lekke banden, reparaties en oponthoud.
Ik slaap niet geweldig die nacht. Liggend in het onderste deel van het stapelbed, voel ik een aantal keer iets over me heen kruipen.

De volgende dag weer op pad. Zulke rechte wegen hebben ze niet in de polder. Voor het gevoel de hele dag maar een paar bochten gehad, waarbij de bochten eigenlijk de naam bocht niet mogen dragen. Is dit nou de jungle? We lopen hard in op het schema. De planning is om te stoppen net voor Pozo Colorado. Daar schijnt een aardig hotel te zijn. Het is wederom een bloedhete dag. Gelukkig minder zonnig, maar daarmee wel wat vochtiger.
We doen het rustig aan en bereiken ruim op tijd het hotel. Moeilijk te omschrijven wat het is. Op Google Earth kan je aardig inzoomen. Het GPS-punt wat ik heb gepakt ligt in het water van een kleine ven, die erbij ligt. Rechts ervan ligt het hoofdgebouw en daar weer rechtsonder zie je een paar rode daken, die de huisjes zijn waar we hebben geslapen. Het is een beetje een park, met papegaaien, een vrij rondlopende/vliegende toekan, aapjes e.d.
Gelukkig hebben ze airco en slapen we goed. De volgende morgen is een paardrijtochtje gepland. Als gaucho´s gaan we een eindje de jungle in. Daarna weer op pad voor de laatset etappe naar Asuncion.

Het is wederom prachtig weer en erg heet. In helm en motorpak is het enorm zweten. Je kan maar het beste blijven rijden. Voorwaarde daarvoor is dat de motor het doet. Na zo´n 50 kilometer als ik wil aanpikken bij Joep en doorschakel naar zijn 5, begint de motor in te houden als ik extra gas geef. Het lijkt alsof hij stikt. Ik schakel terug naar zijn 4. Het gaat even beter, maar dan ook gestotter. Ik kijk in mijn spiegel en zie erg blauwe rook uit de uitlaat komen. Dat is niet goed! Stoppen. gelukkig zit de volgwagen direct achter me. Einde oefening. We laden de motor op de trailer en ik ga in de volgwagen zitten. Gelukkig is dit niet de ergste weg om in de volgwagen te zitten, weer een kaarsrechte asfaltweg, en hopelijk kan de motor worden gerepareerd in Asuncion.

Het hotel, dat Lars oorspronkelijk had uitgezocht in Asuncion, voldeed niet aan de kwaliteitseisen van PeruMotors. Lars heeft vervolgens het 5-sterren hotel ¨Excelsior¨ uitgezocht. Zwembad, tennisbaan, sauna, fitness, 3 bars en hele grote kamers. Even heerlijk vakantie vieren.
Mijn motor is meteen naar een plaatselijke monteur gebracht. Vandaag horen we wat er aan de hand is en of een en ander kan worden gerepareerd. Hopelijk is dat het geval.

Hotel Asuncion

Stopje

Einde oefening (voor nu)

Gaucho Hotel

Tanken

Hotel in Mariscal

Diner in Mariscal

Kruising

Langs de snelweg

Nog een grenspost

Militaro

Oh, oh, oh, wat hebben we een paar prachtige dagen achter de rug. Gisteren een lange en zware rit van Sucre naar Monteagudo. Veel off-road, maar een werkelijk prachtige natuur. In de loop van de rit werd het steeds groener tot we uiteindelijk in de jungle terecht kwamen. Af en toe reden we door een dalletje waarin de zware, vochtige en rijk met geuren bezwangerde lucht hing. Heerlijk om daar met de motor doorheen te rijden.

Wel weer een paar (om)val partijen gehad, maar zonder letsel. Voornamelijk bij het oversteken van zanderige beekjes en riviertjes.
Na 10 uur op de motor kwamen we aan in Monteagudo. Target gehaald. We hebben 9 dgen om Asuncion te halen en gezien de onzekerheden in Paraguay is elke winst in het begin meegenomen.
´s Avonds hebben we heerlijk op een terras in de hoofdstraat genoten van bier, patat, vlees en worst van de barbecue.

Ook het eerste deel van vandaag was prachtig. Eerst nog een klim naar 1500 meter met grandioze uitzichten na elk bochtje en daarna scherp naar beneden. Wederom niet te beschrijven hoe mooi allemaal. Als ik wat meer tijd heb zal ik nog wat foto´s plaatsen.
De laatste 150 km asfalt naar Villamontes. Hoewel ik graag de schijn van een avontuurlijke helletocht wil ophouden, moet ik bekennen dat we hier een hotel hebben gevonden met zwembad. De directie van PeruMotors moest even in beraad of een en ander wel binnen het budget kon worden gedaan, maar besloot uiteindelijk om het wel te doen. Zij lagen als eerste in het zwembad :-)

Morgen gaan we Paraguay in. Navraag bij de locals heeft geleerd, dat we hetbeste een weg door het zuiden van Paraguay kunnen nemen, omdat de op de kaart aangegeven grote weg in onbruik is geraakt en deze vermoedelijk veel moeilijkheden zal opleveren.

Hotel in Villamontes

After lunch collaps

Lunch

Stopje

Stopje

Stopje

Hotel Monteagudo

Nog een stopje

Stopje

Stopje

Lunch

Stopje

Theestop

Mooie kloof

Stopje

Hotel Sucre

Vandaag een relaxte asfaltdag gehad naar Sucre, de hoofdstad van Bolivia. Ongeveer 150 bochtige kilometers, heuvel op, heuvel af. Uiteindelijk meer af, want we zijn ca. 1300 meter gedaald. Joop voelde zich gelukkig weer fit genoeg om op de motor te stappen.
Lekker weer hier in Sucre. Licht bewolkt en een graad of 21, schat ik. Wat dat betreft mogen we niet klagen. Afgezien van een buitje tijdens de motortocht rond Cusco, hebben we het droog gehouden.

Laat ik nog eens iets zeggen over de enorm lage prijzen hier in Bolivia. Gisteravond hebben we met zijn vieren, Ron, Ilke, Brigitte en ondergetekende, heerlijk gegeten in een goed restaurant in Potosi. Qua inrichting en styling zou het in Amsterdam niet hebben misstaan. We hadden een soort fondue voor 4 personen met salade en papas fritas, twee goede flessen Cabernet Sauvignon, wat water, koffie toe, waarbij ik nog een cognacje heb genomen. Voor dat alles waren we 270 bolles kwijt, inclusief fooi, wat ca. 27 euro is.
Andere artikelen, zoals bv. electronica, zijn niet zo goedkoop en vaak duurder.

Morgen gaat de reis naar Asuncion beginnen. Het is nog niet helemaal duidelijk hoe we gaan rijden. Het originele plan is om via Paraguay te gaan, maar er is ook een mogelijkheid om via Argentinie te gaan. Waarschijnlijk wordt het originele plan aangehouden.
We dalen verder af en de temperaturen zullen stijgen. De verwachtingen zijn dat we 30 tot 40 graden krijgen. Rijden onder het motto ´All the gear, all the time´ zal leiden tot flink zweten, maar met het einddoel Rio voor ogen……

Koffie break

Uitkijkpunt

OK een wat uitgebreider verslag van de afgelopen drie dagen, waarin het nodige is gebeurd.

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik weer helemaal fit ben. De Norit en het dieet hielpen en ik kon zonder zorgen in Iquique op de motor stappen. We zouden het asfalt gaan verlaten en beginnen aan de 2000 km off-road in deze reis. Dat hebben we geweten.

De eerste 15'0 km na Iquique waren nog goed. Daarna verlieten we het asfalt voor de onverharde weg. Bij onverhard moet je je wegen voorstellen met veel gravel, wasborden, mul zand en rotsen. Met name het mul zand zorgde bij een aantal voor problemen. Het is ook lastig om de motor in het zand te laten gaan en gas te geven waar de natuurlijke reactie is om in te houden. Brigitte hield het vrij snel voor gezien en besloot om in de wagen te stappen.
Misschien heb ik het al eens eerder gezegd, maar we hebben een wagen achter ons aan rijden met onze bagage. Achter de wagen is een trailer voor 3 motoren waarop de reservemotor staat. Geert bestuurt de wagen en Tonnie reist mee in de wagen. Er is nog 1 vrije plaats in de wagen.
Er waren nog wat valpartijen in het zand, maar geen met ernstige gevolgen. Wat meestal gebeurt is dat je de balans verliest en omvalt in het zachte zand, zonder schade aan jezelf of de motor. Er zaten echter ook wat lastige rotsige stukken tussen. Hierop ging Joop onderuit. Ik heb het niet zien gebeuren, want ik reed vooruit, maar het was een behoorlijke klap. Joop was toch even van zijn stuk en had pijn aan linkerbeen, -heup en ribben. De motor was beschadigd, maar kon wel verder rijden. Ook Joop kon verder na wat herstel.

Uiteindelijk bereikten we om 18:45 uur onze eindbestemming, het plaatsje Ollague,tegen de chileense grens aan. Een heel klein plaatsje tussen de vulkanen, vermoedelijk ontstaan rond het spoor en het daarbij horende goederenvervoer tussen Bolivia en Chili. Overal in het dorp zijn sporen van treinen en het spoor. In het mooie avondlicht van de ondergaande zon, mooie fotos gemaakt van de bijzondere sfeer. We hebben overnacht in een soort hostel. Eigenlijk was het in onderhoud, maar de beheerder maakte snel de nodige bedden op en verzorgde bovendien een uitstekende maaltijd.

De volgende dag weer een off-road etappe naar het zoutmeer met als eindbestemming Uyuni. Joop had slecht geslapen. Hij kon niet liggen en moest zittend slapen. Hij kon ook niet rijden en ging met de wagen. Brigitte moest dus op de motor. De wegen waren iets beter dan de dag ervoor. Brigitte kon het tempo volgen en kwam niet echt in de problemen. Voor we het zoutmeer bereikten, moesten we ongeveer 80 km over onverharde weg. De gemiddelde snelheid op een dergelijke weg is ongeveer 25 km/h, inclusief stops. Dat geeft een beetje aan hoeveel tijd je op de motor zit en dat het al met al best lange dagen zijn.
Ergens verloor Simon zijn uitlaat. Afgebroken. Deze werd door Joep opgepakt en bij de wagen afgegeven. Het geluid van Simons Honda werd behoorlijk stoer :-) Gelukkig had hij goede oordoppen en kon hij verder rijden.
Ik heb in het korte verslag al aangegeven hoe bijzonder het rijden op de zoutvlakte is. Ik kan daar niets aan toevoegen. Wat nog wel leuk is om te vermelden is dat we op de zoutvlakte een paar fietsers tegenkwamen. Hij uit Duitsland, zij uit Equador. Ze waren al 5 maanden onderweg en zo te horen zouden ze voorlopig nog onderweg blijven. Over avontuur gesproken! Paul, kan ik wat meer vakantiedagen kopen? :-))

Tijdens deze dag had ik trouwens problemen met mijn GPS-muis. De coordinaten die ik heb opgevoerd zijn afkomstig van de GPS-set van Lars. Deze hadden echter een ander formaat. Ik ging er vanuit dat ze goed werden vertaald, maar ik zie nu dat ze niet goed worden geprojecteerd. Ik zal er nog eens naar kijken.

De derde dag, gisteren 9 december, zijn we van Uyuni naar Potosi gereden, door werkelijk prachtige natuur. Ook weer de hele dag off-road, maar over een goed begaanbare weg. Wel heel veel stof gehapt. De kleuren in de bergen en de valleien waren betoverend. Na elke bocht kon er wel een foto worden gemaakt.
20 km voor Potosi zakte Simon door zijn motor. De achterbrug was finaal afgebroken. Helaas was de wagen niet achter ons, omdat naar later bleek zij veel tijd kwijt waren in Uyuni om een lekke band te laten repareren en bovendien onderweg weer een lekke band kregen. Met wat kunst en vliegwerk werd de motor van Simon zover opgelapt, dat Lars ermee naar Potosi kon rijden. Meteen even langs de honda garage (Stel je daar niet teveel van voor!) om een aantal motoren in reparatie te geven en daarna naar het hotel voor een welverdiende rustdag.
Later bleek dat Simon al een tijdje zonder een goede vering reed en dat daardoor de motor veel meer klappen kreeg, dan had gemoeten. De gebroken uitlaat is daar waarschijnlijk ook aan te wijten.

Potosi is de hoogstgelegen stad ter wereld. We slapen op ongeveer 4000 meter. Dat is best wel lastig. Als je je omdraait moet je een paar keer stevig ademhalen en soms begint je hart gewoon sneller te kloppen. Gelukkig heeft niemand meer last van hoogteziekte. Na Potosi dalen we alleen nog maar af.
Overigens kon Joop ook deze dag nog niet motorrijden. Vermoedelijk heeft hij een gekneusde rib, dus dat kan ook nog wel even duren.

Tot zover het verslag. Het zal ongetwijfeld de komende weken vaker voorkomen dat ik een aantal dagen of langer niets kan posten. De GSM-dekking is nou eenmaal niet zo dicht als in Nederland en we eindigen niet altijd in een grotere plaats met internetcafes. We zullen zien hoe het gaat lopen.

Hotel Potosi

Honda garage in Potosi

Simon door motor gezakt

Ff chips en cola

Lunch

Onderweg naar Potosi

Hotel Uyuni

Eilandje in zoutmeer

Lunchen

Onderweg

Bijzondere overnachting

Joop gevallen

Middle of Nowhere

Lunch

Onderweg,weer op hoogte

Uitkijkje

Tanken en beleg kopen voor de lunch

Twee dagen in de middle of nowhere geweest. Ik heb nu geen tijd om de waypoints op te voeren en uitgebreid verslag te doen. Morgen komen we aan in Potosi en daar hebben we weer een welverdiende rustdag en heb ik wat meer tijd om het verslag bij te werken.

We zitten nu in Uyuni rechtsonder de zoutvlakte in Bolivia (dank je El Krento voor deze correctie) waar we vandaag overheen zijn gedenderd. Wat een geweldige ervaring was dat. Het gevoel om met 8 motoren vrij over een vlakte van 10.000 vierkante kilometer te racen is niet te beschrijven, dat moet je beleven. Daarvoor hebben we veel en zware off-road gehad. Zowel vandaag als gisteren. Dit ging gepaard met valpartijen. De meeste in het mulle zand waar meer sprake was van omvallen als van vallen. Joop is echter behoorlijk op de rotsen gevallen en heeft last van zijn linkerbeen en ribbenkast. Vandaag heeft hij in de wagen gereden. Gelukkig is mij dat allemaal bespaard gebleven. Het gaat eigenlijk heel goed en ik geniet volop van het avontuur.

Zoals gezegd morgen of overmorgen een wat uitgebreider verslag met waypoints en hopelijk foto´s.

Rustdag in Iquique. En die heb ik ook wel nodig. Gisteren aan de diarree geraakt, dus vandaag een strak dieet en Norit en hopen dat ik er morgen weer bovenop ben. Diarree op de motor is niet handig :-)
Met Ilke gaat het trouwens weer een stuk beter. Zo lossen we elkaar af.

Het is ook een rustdag voor de motoren. We hebben al een aantal problemen gehad de afgelopen dagen. Een motor heeft waarschijnlijk zuigerproblemen en het is nog maar de vraag of deze te repareren is. Jammer om de reservemotor eventueel al zo snel kwijt te raken.
Ik had 4 dagen geleden een serieus probleem. Op een stuk off-road, net buiten Arequipa, stond ik opeens zonder versnellingen. Eerder had ik al een vreemd geluid gehoord. Het bleek dat de borging van het aandrijftandwiel was afgebroken en dat het tandwiel van de as was gelopen. Wel versnellingen, maar geen aandrijving dus. Dankzij de creativiteit van Joep, Ron en Lars, kon met een stuk stevig ijzerdraad, wat langs de berm was gevonden, het tandwiel weer worden geborgd. Daar heb ik een paar dagen mee gereden. Eergisteren kon de motor echt worden gerepareerd in Arica.
Verder bleek de motor van Simon een serieuze scheur in het frame te vertonen. Ook dat is gerepareerd in Arica.
Ik zal de kleinere dingetjes niet opnoemen. Af en toe is het best ruig motorrijden en gaat er wat kapot. Zoals mijn eerdere probleem. Dat bleek een kapotte zekering te zijn.

Gisteren overigens een prachtige rit door de woestijn gehad. Af en toe een enorme uitgestrektheid en veel kleuren. Ook behoorlijk veel wind. De woestijn ligt hier zo dicht bij de zee, omdat het zeewater zo koud is en er maar weinig water condenseert en het dus niet regent. De koude stroming is afkomstig van de zuidpool. Het zeewater is hier in Iquique naar het schijnt maar zo´n graad of 14. Aan het begin van de avond kan het, door de zeewind, ook best fris zijn. Als die gaat liggen, rond een uur of 8, dan wordt het zwoel, omdat de door de zon opgewarmde grond, dan kans krijgt.

Ik moet nu afbreken, want de baño roept :-))

Hotel Iquique

Lunch onderweg naar Iquique

Onderweg naar Iquique

Theestop

Onderweg naar Iquique

Haha, veel tijd verloren vandaag. Zo´n dikke twee uur met het verlaten van Peru en het binnenkomen van Chili en 2 uur door het tijdsverschil tussen Peru en Chili.

Onvoorstelbaar wat een bureaucratie. Lars en Geert hadden zoveel mogelijk voorbereid, maar het was nog steeds een feest aan de grens. Lang leve de EU. Eerst met een aantal papieren (paspoort, kentekenbewijs, inklaringsbewijs Peru) naar loket 1. Vervolgens 100 m verder met een extra briefje naar een ander loket. Daar een stempel krijgen en nog een papiertje met een kopie. Hop naar het volgende loket voor inname van een briefje en weer een stempel.
Hoera, we zijn Peru uit. Nu nog Chili in. Met alle papieren voor loket 1. Ondertussen een verklaringsbriefje invullen en tekenen, dat je niets hebt aan te geven. Naar loket 2, waar alles wordt gecontroleerd en weer een aantal stempels wordt gezet. Tenslotte nog de bagage door de scanner en we zijn in Chili.
Hierbij moet worden aangetekend, dat we niet de enigen waren die naar Chili wilden en er voor elk loket wel een rijtje stond.

Net langs het strand gelopen en een blik geworpen op de pacific. Dat maakt weer alles goed. Morgen 300 km naar Iquique, via de Pan American highway, waar we al een stuk op gereden hebben.

Pas anderhalve week weg en het lijkt alsof ik al maanden van huis ben. Helemaal goed! ;-)

Hotel in Arica

Grens met Chili

Ergens in Tacna de exit papieren voor Peru in orde maken

Ergens onderweg naar Arica

Thee onderweg naar Arica

We logeren niet in Tacna, maar eerder in Moquegua. Dit om de afstand naar Arica beter te verdelen over 2 dgn. Prachtige rit door de woestijn gehad vandaag.

Hotel in Moquegua

Stop in de woestijn

Lunch onderweg

Zandduin in de woestijn

Zoals gezegd een rustdag gehad in Arequipa. Wat rond geslenterd in de stad. Genoten van de plaatselijke markthal en het museum bezocht rond de ijsmummie Juanita. Kijk op http://www.mummytombs.com/mummylocator/featured/juanita.htm voor wat informatie.

Ilke was al wat ziek de afgelopen dagen, maar is nog zieker geworden. Gisteren de dokter erbij gehaald en hij constateerde een dubbele oorontsteking en wat holteontstekingen. Antibiotica moet haar er weer bovenop helpen. Ze kan wel verder rijden.

We hebben gelukkig de komende dagen alleen maar asfalt om achter ons te laten. We dalen verder af naar de kust. We zullen deze vakantie in beide oceanen kunnen zwemmen. Ik begrijp echter dat het water in de Grote Oceaan nogal fris is hier, dus misschien wordt het alleen pootje baden.

Na Puno zijn we richting de Colca Canyon gereden. De canyon is 2 keer zo diep als de Grand Canyon en staat bekend om zijn condors.

De tocht gaat gedeeltelijk over onverharde wegen. Ik voel me inmiddels goed thuis op de Honda 650 en het rijden op dergelijke ondergrond gaat me steeds beter af.
Onderweg bereiken we het hoogste punt tot nog toe: ca. 4900 m. Ongeveer, omdat de hoogte aangegeven op mijn GPS, op de GPS van Lars en de op het bord aangegeven hoogte allemaal verschillen. Vanaf dat punt hebben we een geweldig uitzicht op de vulkanen in de omtrek, die tot 6700 meter hoog zijn.
We hebben trouwens veel mazzel met het weer. De hele dag zien we de meest verschrikkelijke wolken om ons heen met grote sluiers van regen, maar geen enkele keer komen we er in terecht. Het levert wel prachtige plaatjes op.

Onze eindbestemming is het dorpje Chivay in de Colca valley. Een paar kilometer buiten het dorp is er een thermisch bad. Na een vermoeiende dag is het goed toeven in het warme buitenbad met om ons heen de bergen en een pilsje in de hand.

Vandaag (1 december) zijn we de canyon ingegaan. Een onverharde weg van zo´n 40 kilometer naar een punt waar de Condors zouden moeten vliegen. De weg is droog, stoffig, gravel en vol met kuilen. Het best is om er hard overheen te vliegen, waarbij de bochten niet moeten worden onderschat.
De condors zijn het meest te zien tussen april en oktober als het ´s nachts koud is en overdag de zon de boel verwarmt en er een thermiek ontstaat waarop de ´beestjes´ kunnen zweven. Vannacht is het best koud geweest en de zon schijnt volop, dus er is een kans. Na een half uurtje wachten zien we inderdaad beneden in de vallei een condor zijn cirkeltjes draaien en langzaam omhoog komen naar het niveau, waarop iedereen staat. Iedereen, want het is best een attractie en er staan de nodige bussen op de parkeerplaats. Op een gegeven moment vliegt hij dichtbij over ons hoofd. Een imposant gezicht.

Vervolgens naar Arequipa gereden, waar we in het Hotel van Lars overnachten en morgen een rustdag hebben.

Hotel in Arequipa

Uitkijkpunt Condors in Colca Canyon

Hotel in Chivay

Hoogste punt op weg naar Chivay (Colca Canyon)

Uitzicht op vulkanen

Coca Thee break op weg naar Colca Canyon

Goed, ik heb van de, door Kees, gecreeerde mogelijkheid gebruik gemaakt om wat foto´s te plaatsen. Ik weet niet of ik dat ga volhouden. De PC´s op de hotels zijn nogal oud (pentium 233 en zo) en hebben geen cardreaders. Toevallig zat er tegenover het hotel in Puno een zaakje waar ik de foto´s op CD kon zetten.

De dag na Machu Picchu zijn we serieus begonnen met de motorreis. Een eerste etappe stond op het programma. Ca. 400 km naar Puno over de Altiplano. De hoogvlakte, die over Peru, Bolivia en Chili loopt en op ca. 4000 m ligt.

We hadden ons allemaal warm aangekleed, want hoewel het in de zon wel lekker warm is, is de luchttemperatuur best fris. Als je daar met 100 km/h doorheen rijdt, is een lange onderbroek geen overbodige luxe.
Een prachtige tocht met geweldige uitzichten. Simon had wat problemen met zijn motor. Deze sloeg zomaar af tijdens het rijden. Zelf kon ik mijn motor niet meer starten bij een stop na ca. 300 km. Aangduwd en niet meer uitgezet bij de volgende stops. Wellicht dat dit is gekomen door het slecht wegdek van de laatste 150 km. Een weg vol kuilen en opgelapte plekken.
Vlak voor Puno passeerden we de stad Juliaca. Nou ja, passeren….we gingen er dwars doorheen. Lars had ons al gewaarschuwd voor de totale chaos in die stad. Fietsen, brommers, auto´s krioelen allemaal door elkaar heen, zonder enig herkenbaar systeem. Verder was de stad ook een chaos en geen aanrader voor een verblijf. Een groot deel van de peruanen, ik meen meer dan 60%, leeft onder de armoedegrens en dat kun je zien. In de toeristische steden valt het nog wel mee, maar daar buiten is het af en to best schrijnend.

Vandaag hebben we een tocht op het Titicaca meer gemaakt. Alleen Ron, Tony, Simon, Piet en ondergetekende hadden voor de lange tocht gekozen. Brigitte en Ilke namen de korte tocht, omdat ze beiden wat verkouden zijn. Ook Joop en Tonnie namen de korte.
Met nog een 15-tal andere mensen namen we de boot. Eerst een heel toeristisch uitstapje naar een van de rieteilanden, waar een hele show werd opgevoerd. Het gaf wel een goed beeld van hoe de mensen daar leven of hebben geleefd. Daarna doorgevaren naar een eiland voor de baai van Puno, waar een eilandvolkje woont. Een tochtje van dik 2 uur. Ook hier hadden we weer een standaard toeristische aanpak verwacht, maar onze boot koos een andere koers. Onze gids had ervoor gekozen om de lunch te gebruiken bij een familie op het eiland. Onze lekkerste en leukste lunch tot nog toe. Een hele leuke sfeer en de mensen hadden er veel lol in.
Op het eiland klommen we 115 meter. Hoewel we allemaal redelijk geaclimatiseerd zijn valt dat toch nog niet mee en ben je snel buiten adem. Simon begint al aardig in conditie te komen :-)

Ik noem allemaal namen in mijn verslag. Ik zal even op een rijtje zetten wie er allemaal in de groep zitten, zonder al teveel privacy te schenden.

Lars en Geert, reisleiders van PeruMotors
Joop en Tonnie (Joop rijdt motor en Tonnie reist mee in de volgauto)
Brigitte
Ilke
Ron
Piet
Simon
Tony (Australier die meereist tot Arequipa, daarna vervangt Joep hem)
Ondergetekende

OK, genoeg voor nu. Ik heb zin in een biertje!!

Hotel Puno

Eiland voor de baai van Puno

Rieteiland Titicaca meer

Hotel in Puno

Ergens op de Altiplano

Hoogste punt op weg naar Puno

Onderwegnaar Puno

Nog even het reisverslag bijwerken nu ik nog de beschiking heb over internet in het hotel in Cusco. Morgen begint de motorreis en gaan we naar Puno.

Gisteren (26 november) hebben we voor het eerst op de motor gezeten en hebben we een rondje gemaakt ten noorden van Cusco door een deel van de heilige vallei. Eindelijk op de motor. Wel wat zenuwachtig in het begin, maar dat was snel over toen ik op de motor zat. Hiervoor ben ik gekomen.
We hebben de beschikking over drie 650cc´s en zes 400cc´s. Het probleem met de 650´s is dat ze nogal hoog zijn. Er zijn twee hoge, die 94cm zijn en er is een lage hoge, die dus iets lager is :-). Lars rijdt op een hoge en ik gezien mijn lengte ook. Simon neemt de lage hoge voor zijn rekening. De rest rijdt de Falcon´s. Deze motor is niet verkrijgbaar in Europa, maar is best een leuk model.

De tocht was geweldig mooi. We hadden geen strakblauwe luchten en daardoor soms een hele mooie lichtval op de bergen. Onderweg zelfs een stevige bui gehad, die ons noopte voorzieningen te treffen. We reden grotendeels op asfalt. Dat zal de eerste weken toch het geval zijn. Van de eerste 2000 km, 1800 km asfalt, van de tweede 2000 km, 200 km asfalt.

Vandaag naar Machu Picchu geweest. Wat kan ik daar over zeggen? Een overweldigende plaats. Ook hier weer zon en wolken, die het schouwspel van de stad in het midden van bergen met junglebegroeing, heel bijzonder maakte. Een lange en vermoeiende dag, maar meer dan de moeite waard.

Ik ga lekker douchen en morgen weer vroeg op.

Bedankt trouwens voor alle leuke reacties in het gastenboek!!

Hotel Cusco

Machu Picchu

Hotel Cusco

Picas

Zoutpannen

Prachtig kerkje

Motortocht rond Cusco

Hoera, een internet-PC in het hotel en even tijd om er ook iets mee te doen.

Alles gaat hier goed. Twee mensen hebben tot nog toe last gehad van hoogteziekte. Hoofdpijn, misselijkheid, overgeven. Een is er al weer bovenop.

Na de overnachting in Lima zijn we vrijwel direct naar Cusco gevlogen. Prima binnenlands vluchtje. Opgehaald door Geert en bij het hotel afgezet. ´s Middags een eerste indruk gekregen van Cusco. Leuke levendige stad met heel veel ´amigos´ die ons van alles willen verkopen.
De levensstandaard is hier laag en ook de prijzen. ´s Avonds prima gegeten in een van de betere restaurants, voor en hoofdgerecht met drank, voor zo´n 60 solles, wat ca. 15 euro is. Daarna nog even de disco in geweest en nog wat gedanst. Niet te lang, want het lichaam heeft nog onvoldoende rode bloedlichaampjes om echt in actie te komen.

Vandaag de City Tour gekregen van Geert. De perfect gebouwde muren van de Inca´s bewonderd en door een enorme markthal gelopen waar de plaatselijke waren werden aangeboden. Een deel van de hal bevatte kraampjes met voor ons minder gebruikelijke vleeswaren. Een oud vrouwtje zat voor een bak met levende kikkers en haalde ze er een voor een uit en vilde ze. Helaas mocht ik er geen foto van maken. Ze gooide er meteen een doek overheen.

Morgen gaan we een eerste motortochtje maken in de buurt van Cusco. We gaan wat Inca sites bezoeken. Geert en Lars, de andere reisbegeleider, hebben ons er met verschillende verhalen van overtuigd, dat het toch wel een avontuurlijk reisje wordt. Lars kwam gisteren terug met een Belgische club motorrijders. Een van de rijders was onderuit gegaan en had zijn bovenarm op twee plaatsen gebroken. Hij is vandaag vanuit Lima met een Belgische dokter teruggebracht naar huis.
Verder hebben ze allebei nog geen ervaring met het jungle gedeelte in Paraguay. Dat is een soort pilot. Het zou natuurlijk ook niet leuk zijn als alles vooraf al vaststond.

Overmorgen gaan we naar Machu Pichu. Daarna begint de motortocht echt.

Ik heb problemen met GPRS. Even geen reisverslag. Vandaag aan het wennen op hoogte. Niet te snel de trap op. Nog geen motor gezien. Dat begint overmorgen.

Hotel Cusco

Hotel Cusco

Hotel Lima

Lima airport

Bonaire

Tussenlanding op bonaire. 31 graden, prachtig weer. We mogen het vliegtuig uit maar worden opgesloten in een gebouwtje en mogen niet naar buiten. Gelukkig hebben ze een bar.

Volgens mij hebben we een leuke groep en ik zeg dit niet, omdat iedereen dit leest :-).

Over een uurtje op weg naar Lima.

Schiphol voor inchecken

spoor 11 naar Schiphol

Lijn 12 naar Sloterdijk, de reis begint

Home sweet home.......nog 3 nachtjes slapen