POI/Walter does South America in Curitiba (Brazil)

OK, de reis is ten einde, we zijn weer thuis. Zoals jullie zullen begrijpen een overgetelijke trip, die naar meer smaakt.

Ik ben blij dat ik dit reisverslag heb gemaakt, want het biedt mij een houvast om de komende dagen de foto's op orde te brengen. Ik begrijp uit reacties dat jullie het leuk vonden en zeker ook informatief voor de familie, vrienden en kennissen. Ik heb er ook plezier aan gehad en zal het zeker ook een volgende keer gaan gebruiken. Een bedankje aan Kees voor het hosten van deze site en de gegeven support.

Tot een volgende keer!! Grtn, Walter

Weer thuis

Schiphol

We liggen op schema en zijn net geboard. De laatste etappe van deze reis zal zo beginnen.

Net aangekomen in Sao Paulo met een binnenlandse vlucht. Het is nu 15:10. Om 20:45 vertrekt de vlucht naar Amsterdam, vanaf een ander vliegveld in Sao Paulo. Ik zal nog een update plaatsen tegen die tijd.

Wij zijn aangekomen op de Copa. Het is droog. Eerst even een hapje eten. Er liggen 4 cruiseschepen voor de kust voor anker om straks het vuurwerk te bewonderen.

Wij wensen jullie allemaal een geweldig 2007. Hoewel het hier nog 2007 moet worden (het is hier nu 20:00 uur) kan ik mijn goede voornemen voor 2007 al verklappen: een motorreis :-)

Wensen van:
Lars - Een heel goed motorjaar en worldpeace
Simon - Heel gelukkig nieuwjaar
Joop en Tonnie - Een goede houdbaarheidsdatum voor iedereen
Brigitte - Noflik en sportief 2007
Geert - Een in alle opzichten spetterend 2007
Piet - Veel gezondheid
Ron - Flitsend 2007
Ilke - Geniet en liefs voor 2007
Joep - Het beste
Walter - Maak 2007 jouw jaar

Vanochtend hebben we het Cristo-beeld bezocht. Hoewel het motorrijden officieel over is, was PeruMotors bereid om ons nog een keer op de motor te laten rijden. Het werd een memorabel tochtje.

's Ochtends was er nog enige twijfel of we wel moesten gaan. Het was nogal grauw en het miezerde af en toe een beetje. Vanaf het dak van het hotel (zwembad op de 22e) konden we het beeld echter goed zien, dus gingen we.
Lars leidde ons weer goed door de stad. Het laatste stuk moesten we behoorlijk klimmen over bochtige weggetjes met gladde kinderkopjes. Het was inmiddels wat gaan regenen. Ook werd het steeds drukker, maar met de motoren konden we er langs, rekening houdend met het tegemoet komend verkeer.
Op een gegeven moment zie ik Lars voor me bij een hokje staan en doorrijden, gevolgd door Ron, Ilke, Piet, Brigitte en Simon. Ik rij op langs de file en bereik ook het hokje. Terwijl ik langs rij hoor ik het mannetje 'Ho' roepen. Achter me rijdt Joep ook door. Later blijkt dat Lars tegen het mannetje heeft gezegd, dat de laatste betaalt. Tja, dat wist de laatste niet :-).
We rijden verder, hoger en hoger, drukker en drukker. Af en toe best lastig om op de steile helling tussen de auto's te manouvreren en bijna stilstaand de bochten te nemen.
Op een gegeven moment komen we op een breder stuk waar de auto's kunnen draaien. De weg gaat nog wel verder maar is afgezet. Een mannetje dirigeert ons langs de afzetting. We mogen verder. We komen na een paar bochten helemaal boven. Er staat een grote open partytent met rode vloerbedekking, een bar en sjieke meubeltjes. Vermoedelijk voor een VIP-party vanavond. We mogen de motoren op een klein vrij stukje achter de tent zetten aan de voet van de trappen naar het beeld. We trekken veel bekijks. Lars wordt nog even gewaarschuwd als hij met zijn voorwiel even het rode tapijt aanraakt. Te gek om met de motoren helemaal door te rijden en gratis bovendien :-)).

De uitzichten zijn geweldig ondanks het mindere weer. Het begint harder te regenen. Op de terugweg rijden we nog een keer langs de Copa en komen we weer behoorlijk nat aan in het hotel. Hopelijk trekt het weer wat bij en staan we vanavond niet in de regen op de Copa voor het nieuwjaarsfeest.

Inmiddels zijn we in Rio aangekomen. Het gaf een heel goed gevoel om na al die kilometers en avonturen de eindbestemming binnen te rijden.
Lars leidde ons eerst naar de Copacabana, waar we na wat paraderen, om precies 12:00 uur, de motoren langs de boulevard zetten en genoten van de omgeving. Nieuwsgierige mensen kwamen kijken, informeren en foto's maken. Zelf met de hele groep geposeerd voor de motoren.

Daarna naar het hotel gereden. Een prachtig hotel als basis voor een mooie laatste paar dagen in Rio!

Ik had me voorbereid op 4 relaxte dagen rijden naarr Rio als afsluiting van het motorrijden. Cruisen langs de braziliaanse kust, af en toe een strandje pakkend en genietend van de uitzichten en leuke plaatsjes.

Het loopt allemaal wat anders. Het eerste deel vanaf Curitiba reden we over een soort snelweg, waarop het erg druk was met vrachtwagens. Af en toe had ik een soort woon-werk gevoel. Daarna, zo'n beetje vanaf Sao Paulo, de kustweg op. Een hele mooie weg, maar ook erg druk. Kilometers lange files van langzaam rijdend verkeer. Zandvoort op een zomerse dag. Alleen zijn het niet echt zomerse dagen. Wel warm, maar zo in de middag kan het behoorlijk regenen. Stortregenen zelfs. Vervolgens moet een hotel worden gevonden, wat geen makkie is in deze tijd en tenslotte hebben we nog te maken met behoorlijk wat materiaalpech. Allemaal factoren, die de afgelopen dagen nog best vermoeiend maakten.

Eergisteren vertrokken we van Sao Sebastian. Zoals gezegd veel verkeer. Onderweg kreeg Ron een vastgelopen achterlager. Op het eerste gezicht einde oefening, maar een reservelager was wel aanwezig. Een garage zou uitkomst kunnen bieden. Hup, Ron in de wagen (ja, zelfs Ron heeft nu in de volgwagen gezeten, waarvan akte ;-) ) en terug naar het laatste dorp waar een garage was gesignaleerd. Het dorp lag aan de kust, dus we konden een plek zoeken om te zwemmen, terwijl de reparatie zou plaatsvinden. We vonden een hotel, gerund door geimmigreerde Duitsers, liggend aan het strand. Even lekker wat gezwommen, gedronken en gegeten en na 2,5 uur konden we weer verder. Inmiddels was het al in de middag en tijd voor regen en die hebben we ook in ruime mate gehad. Uiteindelijk geeindigd in Sao Sebastian, waar we gelukkig redelijk snel een hotel vonden. Een heel aardig plaatsje waar grote gastankers aan lange pieren liggen ogas in te nemen. Helaas nauwelijks tijd om meer te zien. Wat drinken en eten en de dag is weer voorbij.

De volgende dag de derde etappe op weg naar Rio. Het regent een beetje als we wegrijden, maar al snel wordt het droog. Hop de kustweg op. Af en toe weer druk verkeer, maar we kunnen redelijk doorrijden. Als we ergens stoppen op een uitzichtpunt, komt Joep aanrijden met een halflege achterband. Reparatie noodzakelijk. Na een dik half uur kunnen we weer verder.
In Ubatuba hebben we een stop, omdat Lars daar zijn moeder oppikt, die verder met ons meegaat naar Rio. We gaan zitten bij een strandtentje. Het is heel erg druk op het strand. De zee krioelt van mensen. We bestellen wat en wachten. Na een uur is Lars terug met zijn moeder. We hadden wat eten besteld en nog niet alles is geserveerd, dus we wachten nog even. Uiteindelijk gaan we na anderhalf uur weg, hoewel we nog niet alles hebben gehad.

Over de organisatie en bediening in Zuid-Amerika kan ik hele boeken volschrijven. Vaak is er meer dan voldoende personeel aanwezig en het is wonderlijk om deze mensen te zien rondrennen zonder dat er iets gebeurt. Als kippen zonder kop.

De weg wordt wat rustiger en we kunnen wat meer doorrijden. Mooie bochten in klimmetjes en afdalingen. Vlak na zo'n afdaling begint mijn motor heftig te slingeren. Ik minder vaart en kom in de berm tot stilstand. Lekke achterband. Al gauw is de rest teruggekomen of bijgekomen, inclusief de volgwagen. Er zijn geen nieuwe binnenbanden meer, dus een opgelapte band wordt geplaatst. Tevens wordt een nieuwe buitenband geplaatst, omdat de vierkante slik niet meer betrouwbaar is. Het blijkt ook dat ik de nodige tanden mis op mijn tandwiel. Een week geleden had ik al gezien dat de tanden behoorlijk dun waren geworden, maar had daarna niet meer gekeken. Het af en toe schokkende rijden bij hoge toeren weet ik aan de benzinetoevoer, omdat ik de afgelopen week hardnekkige benzinelekkages had. Achteraf gezien zal dat het doorslippen van de ketting geweest zijn.
Er is geen nieuw tandwiel voorradig en de geplaatste binnenband blijkt ook nog steeds lek te zijn. Hoe verder? De band moet ergens worden gerepareerd en moet op de trailer. Er is geen ruimte meer in de volgwagen, omdat de moeder van Lars, die ruimte inneemt. Brigitte stelt voor om achterop te zitten bij mij op haar motor. Zo rijden we naar het volgende dorp.

Omdat we vandaag al veel tijd kwijt zijn geraakt, rijden Lars en Ron alvast vooruit om naar een hotel te zoeken. Het is inmiddels een uur of 4.

Terwijl de motor wordt gerepareerd, drinken we een kopje koffie op een plaatselijk terrasje. Oh ja, het is een uur of 4. Het begint te regenen.

Na reparatie rijden we verder achter Lars en Ron aan. Communicatie vindt plaats via de mobiele telefoons van Ron en mij. Best wel handig die mobiele telefoons met globale dekking PeruMotors :-) !
Het is opgehouden met zachtjes regenen. Het stortregent. Het begrip doorweekt krijgt een geheel nieuwe betekenis. Mijn motorbroek kan deze vloed niet aan. Tot op de onderbroek nat. Gelukkig is het nog steeds warm en krijgen we het niet echt koud.

Na zo'n 2 uur zoeken hebben Lars en Ron een hotel gevonden. Een beetje wazig, nog niet geheel afgebouwd hotel aan het strand van een klein plaatsje. Het is wel schoon. Hoera, lekker een warme douche en weer eten. Morgen nog maar 150km naar Rio.

Even een kort berichtje om iedereen gerust te stellen. We zitten inderdaad nog zo´n 400 km van Rio en alles gaat goed. Het ergste is op dit moment de regen. Iemand hier in een strandtent waarschuwde ons inderdaad voor het geweld in Rio. Het is echter een hele grote stad en ik ga er van uit dat we er niets van merken. Het afgelopen jaar zijn er 4 moorden gepleegd in mijn wijk in Amsterdam en ik heb daar niets van gemerkt :-)

Vandaag strak naar Peruibe gereden. Zwaar bewolkt en af en toe wat miezer. In Peruibe wat moeite om een hotel te vinden. Het is hier ongetwijfeld vakantie en het strand lijkt dan ook een bestemming. Ondanks het miezerige weer is het best druk op het strand. We zwemmen een uurtje in het warme water en drinken daarna een biertje onder het afdak van een strandtentje.

Nu zitten we in een restaurantje .....ff proosten....onze keuze te maken. Morgen verder langs de kust.

Even kijken. Waar waren we gebleven? We zijn alweer een aantal dagen geleden vertrokken uit Foz de Iguazu. In principe loopt er een goede asfaltweg van Foz naar Curitiba, waar onze volgende rustdag is. Omdat een goede asfaltweg vaak niet leuk is (Wie zegt dat in slaap vallen op de motor niet mogelijk is?), zoekt Lars dan nog wel eens kleine weggetjes om de sleur te doorbreken. Zo ook op de eerste dag. Voor Lars is het echter ook allemaal onbekend terrein en de kaart, die hij op de kop heeft getikt, blijkt niet geheel aktueel. Na 100 km rijden zijn we zo´n 20 km opgeschoten en zitten we weer op de asfaltweg. Wel hebben we een paar hele leuke weggetjes gereden.

Zodra je het asfalt af gaat kom je op wegen, die zijn verhard met een soort kinderkopjes. Niet van die mooie ronde, maar hoekige stenen, die zoveel mogelijk vlak zijn gelegd. Mijn 650 heeft mogal een stugge vering en ik ben blij dat ik de niergordel om heb. Wat een gestuiter. Op een gegeven moment houden ook die weggetjes op en kom je op de onverharde wegen. Vaak steentjes, maar ook veel hard gereden rood zand.

We overnachten in een klein plaatsje. Een plaatsje waar helemaal niets te doen is. Er is een leuke tent, een pizzeria, waar verder iedereen komt en waar het in de loop van de avond afgeladen vol wordt. We maken eerst onze kerstfoto op het plein.

´s Nachts worden we wakker van het onweer en ook ´s ochtends is het nog hondeweer. Iedereen in de regenkleding en op weg. Sinds we in Brazilie zijn hebben we geen erg goed weer. Het is wel warm met zo´n 25-30 graden, maar we hebben eigenlijk elke dag wel regen. ´s Ochtends is het vaak nog goed, maar in de loop van de middag ontstaan de wolken en de regen. Hopelijk is het aan de stranden beter.
Nu dus al ´s ochtends regen en niet zo´n beetje ook. Gelukkig wordt het in de loop van de ochtend beter. We besluiten om weer een stukje van de asfaltweg af te gaan. De kaart geeft aan dat we een verhard rondje kunnen rijden van de asfaltweg af.
Helaas blijkt na zo´n 40 kilometer, dat toch niet alles verhard is. We komen op een onverhard gedeelte met wisselend steentjes en het rode zand. Hier en daar is het nog behoorlijk nat van de regen. Voor me zie ik Lars op een gegeven moment een paar zwiepers maken, maar hij blijft op de been. Ik zoek een zo goed mogelijk spoor en bereik ook heelhuids het spekgladde stuk van een meter of 100. Achter me zie ik anderen met meer problemen. Piet glijdt weg en maakt een bijna volledige piroet met zijn motor alvorens hem neer te leggen in de modder. Brigitte slaat de schrik in de benen en ook zij legt de motor neer. Met hulp van Joep komt ze over het gladde stuk.
De weg blijft tricky. Betere stukken afgewisseld met gladde. Joop stapt op een gegeven moment in de auto. Hij durft het verder niet aan. Eigenlijk had ook Brigitte in de auto willen stappen, maar er is slechts 1 plaats. Ze houdt stug vol en weet de ca. 20 km zonder verdere kleerscheuren door te komen. Daarna weer asfalt op weg naar Guarapuava. Daar rijden we eerst een uurtje rond alvorens het hotel wordt gevonden.

Het is 24 december en een aantal wil een kerstmis bijwonen in de plaatselijke kerk. Ikzelf heb daar niet zo´n behoefte aan, maar werp wel een blik in de kerk. Deze zit helemaal afgeladen vol. Vervolgens op naar een van de weinige restaurants die open is deze avond. Na een half uurtje volgt ook de rest, die de dienst niet heeft uitgezeten.

De volgende dag op naar Curitiba. We rijden zonder ommetjes in een ruk door naar de stad en komen daar om 2 uur aan. Leuk, een middagje in een van de leukste steden van Brazilie. Helaas niet op eerste kerstdag. Er is helemaal niets te doen. Alles is dicht. We lopen wat rond, drinken wat bij de enige tent die wel open is en laten ons ´s avonds met de taxi naar een restaurant brengen. Er blijkt een buitenwijk of plaatsje aan de rand te zijn, waar wel het een en ander open is, Santa Felicidade. We hebben daar een heerlijk, gezellig kerstmaal.

Vandaag hebben we een tochtje gemaakt richting de kust. Eerst via de grote weg eruit en daarna een klein weggetje door de jungle. Een werkelijk prachtige weg. Helaas had Joop vanochtend problemen met zijn motor en is hij in de volgwagen meegereden.

Morgen gaan we op weg naar Rio de Janeiro. We hebben 4 reisdagen om ca. 1000km te overbruggen. Het gaat nu snel. Bijna de eindbestemming bereikt. Wat ik trouwens nog niet heb vermeld is dat mijn motor is achtergelaten in Foz de Iguazu. De reparatie, zoals in Asuncion uitgevoerd, bleek toch niet voldoende. Ik rijd nu op de 650 van Lars en Lars rijdt op een 400. We hebben dus geen reservemotor meer. Hopelijk halen we met z´n allen Rio op de motor.

Vandaag Foz de Iguazu verlaten en op weg gegaan naar Rio. Over iets meer dan een week komen we daar aan.

Het verslag van gisteren en vandaag volgt nog. We willen alle familie, vrienden, kennissen en iedereen, die deze site bezoekt, hele fijne kerstdagen wensen. Een kerstfoto is te vinden onder het waypoint ´Hotel Onderweg´!

Geen zorgen, geen zorgen!! We leven nog. Een beetje weinig tijd, faciliteiten en zin gehad om het reisverslag bij te werken. Inmiddels zitten we in Brazilie. Ik zal nog even terugblikken op de voorbije dagen, want er zijn toch wel weer een aantal aardige dingen voorgevallen.

Zoals gezegd lagen we, door de vlotte reis door Paraguay, een aantal dagen voor op schema. Reden om via wat kleinere weggetjes op weg te gaan naar Foz de Iguazu, in Brazilie. De eerste dag zouden we wat off-road weggetjes nemen naar het plaatsje Ybycui, tegen het aldaar gelegen National Parc aan. Allemaal mooie zanderige jungle weggetjes. Niet van dat diepe zand, maar van dat stevige rode zand. Mijn motor was helaas nog niet op orde en stond nog bij de garage in Asuncion. Geert zou deze later gaan halen. Ik mocht op de 650 van Lars en Lars nam een van de 400´s.
In de loop van de middag werd de lucht behoorlijk dreigend. Zeg maar zwart. Net toen we ergens hadden getankt begon het te hozen. Ik had er geen rekening mee gehouden en mijn kevlar motorbroek was binnen de kortste keren doorweekt. Ach, bij 35 graden is een buitje van 30 graden niet zo erg. Wat erger was, was dat de zandweggetjes veranderden in een enorme modderpoel. Waar we eerst vrolijk overheen denderden, was nu uiterste voorzichtigheid geboden. Zoveel mogelijk in het midden van de weg rijden, om te voorkomen dat je wegglijd. Voor me gaat een lokaal brommertje dwars en onderuit. De passagiere van de brommer bezeert zich lelijk. Ik kan er omheen en glibber voort. Nu beseffen we ons ook, dat de eerste etappe van de tocht door paraguay ook heel anders had kunnen verlopen. Als we toen regen hadden gehad, was het allemaal veel lastiger geworden. Met Ron, Simon en Piet kom ik als eerste in het eerstvolgende dorpje aan, met verharde weg. We wachten op de rest.

Op een gegeven moment zien we de rest aankomen met wat later daarachter de volgwagen. We missen Joop nog. Er is wat gebeurt. Als de volgwagen dichterbij komt, zien we Joop op zijn motor op de trailer zitten. Onder de rode, bronskleurige modder. HIj is gevallen en het leek Geert niet handig om hem in de auto te laten plaatsnemen. Joop heeft iets weg van een levend kunstwerk, zoals je die ook wel eens op de dam ziet staan.
Een paar kilometer na het dorp is weer een asfaltweg. Vlakbij ligt ook een benzinepomp met een wasplek en een hoge drukspuit. Joop en een paar motoren worden schoon gespoten. Joop kleed zich om en gaat in de auto verder. HIj is weer op zijn linkerschouder gevallen en heeft er last van.

Uiteindelijk komen we aan in Ybycui. Er is een hotelletje, dat zijn beste tijd heeft gehad. In de jaren vijftig moet het eens mooi en neiuw geweest zijn, met een zwembad en alles er op en eraan, maar na 50 jaar gebrekkig onderhoud is er van die glans niets meer over. Gelukkig doet de douche het in de smoezelige badkamer en voelen we ons al snel weer OK. De kleren worden te drogen gehangen en we drinken een koud biertje onder de porch aan de straatkant.

De volgende dag gaan we door het nationale park verder. We bezoeken een oude ijzergieterij uit midden 19e eeuw en een mooi watervalletje. Dat klinkt allemaal leuk, maar bij zo´n graad of 38 is elke stop er al gauw een teveel.
Onderweg knalt het ventiel uit Rons achterband. Ik heb het niet zien gebeuren, maar uit het verhaal van Ron begrijp ik dat het gebeurde met een behoorlijke snelheid in de bocht en dat hij zwaaiend over de weg, de boel nog maar net onder controle kon houden. Gelukkig maar.
We beeindigen de dag in het dorpje Coronel Oviedo, langs de drukke weg van Asuncion naar Suidad del Este. Daar ontmoeten we Geert, die mijn motor heeft opgehaald in Asuncion. Het hotel hier is wat beter.

Vervolgens gaan we op weg naar Brazilie. Piet krijgt onderweg ook een lekke achterband, op een soortgelijke manier als Ron, maar gelukkig op een wat minder spannend moment. We volgen vandaag de asfaltweg naar Foz de Iguazu. Een behoorlijk drukke weg, waar als dwazen wordt gereden, door vooral de busschauffeurs. Met de motoren rijden we zo´n 110 km/h, maar regelmatig worden we ingehaald door een bus, vaak op plaatsen waarvan je denkt dat het niet kan.
We komen zonder kleerscheuren in Cuidad del Este en bij de grens. Het is daar een gekkenhuis. Een totale chaos. Brommertjes, auto´s en vrachtwagens vechten om voortgang. De auto´s en de vrachtwagens hebben op een gegeven moment weinig keus en schikken zich in hun rijbaan, maar de brommertjes en motoren zijn mieren, die een weg zoeken tussen deze obstakels. We laten ons meezuigen in de brommerstroom. Hoewel er een goede ruimte en doorstroom is tussen de auto´s, zijn er brommertjes, die toch nog een plekje willen winnen. Ja ho effe. Ik kom uit Amsterdam. Ik kwak een al te opdringerige brommer tegen een vrachtwagen en vervolg mijn weg. In mijn spiegels zie ik, dat hij verder geen pogingen meer onderneemt.

Eenmaal bij de grens aangekomen, krijgen we een voorkeursbehandeling. Gelukkig maar, want er staan enorme rijen met mensen met enorme tassen. Waarschijnlijk allemaal Brazilianen, die kerstinkopen in het goedkope Paraguay hebben gedaan. Zodra we de grens over zijn, begint het te regenen. Welkom in Brazilie. Het hotel is snel gevonden. Een mooi hotel nabij het centrum van Foz de Iguazu. Het wachten is op de volgwagen met schone kleren. Die staat natuurlijk nog voor de grens. Na een paar uur beginnen we ons zorgen te maken. Hoewel we gezellig onder grote overkapping bij het zwembad van het hotel aan een biertje zitten te genieten van het onweer en de stromende regen, willen we toch graag douchen en wat gaan eten. Lars is met de motor al een paar keer in de stromende regen naar de grens geweest en heeft in de stad rondgereden, maar heeft Geert niet kunnen vinden. UIteindelijk wordt Geert rond negenen gevonden. Het blijkt dat hij de informatie over het hotel is kwijtgeraakt of niet heeft gekregen en het niet kon vinden. Via de vrouw van Lars, in Peru, is uiteindelijk de communicatie tussen Lars en Geert tot stand gekomen.

Wellicht een kleine alinea over de communicatie om onbegrip te voorkomen. PeruMotors heeft geinvesteerd in een geavanceerd GPS communicatiesysteem van Garmin (http://www.garmin.com/outdoor/products.html#2-way). Ze hebben beide een GPS ontvanger, waarmee ze hun positie kunnen bepalen en ook elkaars positie kunnen zien en met elkaar kunnen praten met een bereik van 15 mijl. Het werkt allemaal perfect, behalve dat het bereik nogal tegenvalt. Op de zoutvlakte wordt de 15 mijl misschien nog wel gehaald, maar zodra er een steen tussen ligt gaat het bereik hard achteruit. Zo hard zelfs, dat je beter naar elkaar kunt schreeuwen, dan de Garmin gebruiken. Zo leren we allemaal wat op deze trip :-)

Gisteren hebben we een bezoek gebracht aan de Iguazu watervallen. Wat een prachtig geweld. Eerst met een open vrachtwagen door de jungle naar de rivier gebracht, waarbij we een aantal wilde Toekans hebben gezien (check!). Vervolgens in een boot de rivier op naar de watervallen. Tot vlakbij de watervallen. Tot zo goed als onder de watervallen. Helemaal doorweekt weer op de kant gezet en over de verschillende catwalks gelopen tot uiteindelijk vlakbij ´EL Diablo´, waar de grootste waterstromen zich in de diepte storten en een nevel van water op doen vliegen. Imposant! Ook weer zoiets wat je moet hebben meegemaakt en wat heel moeilijk te beschrijven is. Ik had graag een waypointje gemaakt bij ´El Diablo´, maar ben dat vergeten. Als ik al niet meer nadenk, moet het toch wel iets zijn geweest ;-)