POI/To het Ural Mountains 2007 in Siegen (Germany): Siegen Duitse autobanen Voortkachelend

Het Schwein is gegrilld en gegeten. Het bier is op. Vanmiddag rij ik in twee dagen naar Deventer. Ik heb de 1058 km van Hartheim naar Groningen ook een paar keer in een dag gereden maar daar heb ik nu geen zin in. Een pensionnetje zoeken dus vanavond.

Ik kan met sms geen fotos sturen. Als ik fotos wilde plaatsen moet dat mbv een computer en internet. Onderweg waren die moeilijk te vinden dus dat is niet gebeurd.

Zaterdag ben ik terug in Groningen als alles volgens plan verloopt. Ik heb echt zin om mijn fietsronde van 25 km te fietsen. En die komt langs je nieuwe boerderij Hans. Dus tot gauw.

Kom niet weg uit Murovany-Kurilivcy. Het begon deze ochtend na negenen te regenen. ALs het regent is het vervelend de motor (die buiten staat) op te pakken. Kon ik alles binnen oppakken dan was ik al lang weggeweest want rijden in de regen is verder geen probleem.

Dus omdat ik vanmorgen eerst nog wat ging internetten (in papashuras huis, hij is zelf nog aan de rivier) was er regen toen ik er vandoor wilde. Had ik gisteren kunnen internetten dan was ik dus al weg geweest. Ja het leven hangt van toeval aan elkaar. Moet maar zien of ik nog weg kom. Lijkt me ook wel gezellig als ze vanmiddag terugkomen van de rivier. Eigenlijk weet ik niet zeker of ze dat doen. Dubio, dubio.

Het is toch heel anders in de Oekraine te zijn dan in Rusland. Ik vind het moeilijk te omschrijven maar je voelt je toch wat comfortabeler als er wat gebeurt, zoals nu met een eventuele kettingbreuk of zo. Je bent sowieso dichter bij huis. De afstanden zijn hier kleiner dan in Rusland. Alhoewel: De weg van Vinnytsa naar Muro..-Kuri.. 100 km, is ook eindeloos lang en met weinig verkeer. Maar naast de weg ziet het er anders uit. In Rusland is er naast de berm-vluchtstrook niet zoveel. Als er al eens een veldweg komt dan moet je eerst door diepe plassen voordat je dan die kapotgereden veldweg (diepe sporen) op kunt. In de Oekraine kun je normaal zo een weggetje oprijden en dat weggetje heeft dan twee vlakke sporen. En het leidt dan naar een grasveld of zo. In Rusland eindig je meestal in de drek of glibberige leem.

Heb trouwens nu ook corrupte Oekraiense politieagenten meegemaakt. Die lange weg (na de grensovergang) was helemaal onder reconsructie. Ik had daar al 50 km op gereden toen er bij een brug die opnieuw gemaakt werd een omleiding was van zoon 100 meter waar een politieauto stond. Stoppen. Ook de auto achter mij. Maar een plaatselijke motorrijder (goed herkenbaar) mocht doorrijden en van de andere kant kwam ook verkeer. Volgens de agenten was de weg afgesloten en moest ik eerst terug en dan een route van 345 km nemen ipv de 210 als je recht door zou gaan. Een agent nodigde me uit in de auto. Na een tijdje volgde het woord money. Ik onderhandelde de 10 euro omlaag naar 5 euro. Ja dan zou die me doorlaten. Hij belde zogenaamd naar zijn collegas kms verderop om te melden dat die me door moesten laten. Het was eigenlijk te gek want ik zag wel dat het telefoongesprek nep was. Toch 5 euro betaald.

Een 100 km verder weer een politieauto. Ze hadden de zaak goed voorbereid want ze lieten een grote kaart zien waarop rood gemarkeerd mijn weg en in geel de omleiding. Wat was het geval: de weg was afgesloten. Ook het stuk wat ik dus al gereden had! Nu blufte ik hun af en reed gewoon door.

Toch jammer van die 5 euro.

Hee.. het lijkt droog te worden. (12:25 hier). Gauw op weg.

Murovany-Kurilivcy. In de in aanbouw zijnde kliniek waar ik altijd kan overnachten (nu voor de vijfde keer in drie jaar) de motor neergezet en bed opgemaakt. Dan bij Kaduk te gast geweest en toen een taxi genomen voor de 25 km naar de Dniestr waar Papa Shura, Tares, Sergei en Alexander een avond aan het zwemmen en bbqen waren. De 37 jarige Wolga-auto had minder moeite met de sporen in de veldweg naar de rivier dan ik met de Transalp zou hebben gehad.

Ik was te moe om met de motor gegaan en achteraf ben ik er blij om want die veldweg had ik niet graag (met die knarsende ketting ook nog) weer naar boven gereden.

Die ketting is dus af en maakt steeds meer lawaai. De tanden van de tandwielen worden steeds dunner. Maar hij houdt het tot nu toe.

Paul (in A) heeft een nieuwe kettingset voor me besteld. Dus in Oostenrijk kan ik die dan monteren. Misschien rijdt hij echter wel even op zijn Africa Twin naar Chetani in Roemenie waar ik Daniel, Michel en Miranda nog ga opzoeken.

Kwam goed aan in Nizny Tagil waar Sergei ern (Ana)toli me opwachten. De motor kon in de garage van Segei. Er kwamen wel tien andere bikers van de club opdraven. Sergei bracht me bij een gastinitsa (een hotelletje). Omdat die geen niet-russen mochten herbergen werd ik ingeschreven onder zijn naam.

Ondertussen heb ik met verschillende bikers wat dingen gedaan en gisteravond zijn we met zijn allen in de banja (russische sauna) geweest.

Morgen dus naar Irbit. De temperatuur is weer 20+ en de stemming is ok. Die 200 km verder naar het oosten zal de Transalp het ook nog wel uithouden.

Met Juriy ging ik (in Jekatrinburg) naar de uithangplek van de Zwarte Messen Motorclub en daar kwam ook Dmitri. Juriy organiseerde het zo dat Dmitri de vogende dag mee zou rijden naar Nizny Tagil. Die avond gezellig met Juriy wezen stappen.

De volgende morgen was Dmitri met Goldwing 1500 om 12 uur bij mijn hotel. Toen we weg wilden rijden ondekte hij dat de Transalp koelvloeistof lekte. Een half liter water bijgevuld. Hij ondertussen bellen. Naar een service werkplaats. Daar paspoort laten zien een briefje krijgen en het complex oprijden naar een hal waar ze me een plekje wezen om te sleutelen. Een vreselijke herrie in de hal van allerlei apparaten. De arbo zou hier handen vol werk hebben. Vele Russen kwamen erbij om te kijken en te helpen. Nadat ik ontdekt had dat de waterpomp zelf lekte was ik al een stuk geruster en wilde het eigenlijk zo laten maar de Russen vonden dat die eraf moest. Wat geschiedde. Ik hield mijn hart daarna vast want ze probeerden met bankscroef, moordenaar en andere tangen de pomp verder te demonteren. Wat ik niet zo zag zitten. We kregen hem niet verder uitelkaar en onverrichterzake heb ik hem weer gemonteerd. Ik moet nog thee meedrinken. Enigen verzamelden munten en ik kon ze blij maken met euros. Daarna alleen naar Nizny Tagil gereden en ondertussen om de vijftig km stoppen om koelwaterpeil te controleren. Dat bleef goed. In Nizny Tagil zou Sergei, een biker van een motorclub daar, me opwachten.

De meest oostelijke stad die ik ga bezoeken is Irbit. 250 N.O. van Jekatrinburg. Het volgende weekend is daar ook een bikeshow oftewel bikermeeting. In Nederland (zijn er daar?) ga ik daar nooit naartoe maar zo op reis in Oekraine en Rusland is het een uitgelezen plaats om mensen te ontmoeten. In Irbit worden de Ural motorfietsen gemaakt. Nog steeds nagebouwd van de ontwerppapieren van de BMW M-72 die Stalin van Hitler kreeg wegens het ondertekenen van een niet-aanvalsverdrag. De tweede fabiek waar die motor ook gebouwd wordt staat in Kiev, Oekraine aan de rivier de Dnepr en de motor heet daar dus Dnepr.

Ik moet dus nu de tijd tot het weekend volmaken. Ja dat klinkt wat negatief. Maar 11 graden overdag geeft je geen vakantiegevoel. Bovendien zijn de ingewanden ook van slag. (Kijk dat hoort natuurlijk wel bij een vakantie! :-).) Alexei had me al aangeboden mee terug te gaan naar Kungur en bij hem zolang te logeren. Hij gaat ook naar Irbit. Morgen vertrek ik naar het noorden. Ik ben in de omgeving geinteresseerd door het lezen van een verslag van een fietstocht in dit gebied door Hans Metz. (Mets? sorry). Yuri wil me al doorsturen naar een vriend van een andere motorclub daar. Yuri. Geweldig. Na de douane gingen we eerst maar eens goed eten en ik mocht niets betalen. Om acht uur (het is hier nu zes uur op het postkantoor in de Lenin-Prospect) komt hij me weer halen voor wat stappen in de stad.

Na Irbit weer terug. Waarschijnlijk lange dagetappes. Kolomna en Industria (van Sjoerd)bezoeken.

Iedereen die in het gastenboek geschreven heeft: Bedankt. Doet me goed.

Bij 11 graad Celsius en straffe wind en een teneergeslagen gevoel wat betreft de papieren voor de motor is het even niet zo leuk hier in Jekatrinburg.

Geweldig aardige mensen die Russen. Maar aan alleen het koude weer zou ik nu wel genoeg hebben. Waarom moet tijd verspillen bij grens, registratie en motorpapieren steeds weer de stemming bederven?

Zoveel Russen hebben me al een geweldige ontvangst gegeven zoals je hebt kunnen zien aan de sms-berichten. Shes, Vadik, Vladimir, Alexei en nu Yoeri. Ik had Yoeri tijdens het festival nog niet gezien maar aan de uitgang van het vliegveld kwam hij naar mij toe en toen ik vertelde in Jekatrinburg (Swerdlowks onder Stalin) een hotel te willen nemen stelde hij meteen voor me bij een te brengen. Bij het festival wemelde het van de Politie(Militia) en de chef daarvan gaf me twee adressen van het Douanekantoor (voor motorpapieren). Toen Yuri de volgende dag weer in het hotel kawm had die al gebeld en had nu een derde adres. Het was zelfs voor deze Rus zoeken. We werden van loket naar loket gestuurd. Ze wilden niet verder verlengen dan de momentane registratiedatum bij het hotel. Dus dat was een vicieuse cirkel. Tenslotte zou 100 roebel storten bij een bank en dan terugkomen de papieren met vijf dagen verlengen. Nou daar schiet ik wat mee op.

Wat vind je van onze Politie vragen velen. Met een grijns. Er zijn vele controle posten langs de wegen. Maar alhoewel ik dagenlijks langs minstens vijf posten ben gereden ben ik gek genoeg nooit gestopt. Geluk gehad? Als ik wel gestopt was had ik nu geweten of ze ook echt vragen naar het papier dat ik nog niet verlengd heb. Een km na het vliegvled stond de Politie de motorrijders op de wachten en controleerde iedereen. Yoeri reed in 'Zwarte Messen' outfit op Yamaha chopper langs de hele kliek en ik dus ook. Weer niet gecontroleerd.

Waarom kom je in hemelsnaam naar Rusland? Naar de Oeral? Ze zeggen het niet maar uit de intonatie blijkt dat ze het maar gek vinden.