POI/Behind het Ural Mountains 2008 in Kulakovo [Кулаково] (Russia/Россия): vriend Dmitri Tjoemen Dimitri ving

Gisteren tochtje naar Linz gemaakt. Dat is hier maar 20 km vandaan. Ligt aan de Donau. We liepen langs het Kollegium Petrinum, waar Josef de middelbare school doorbracht, door het bos, al hijgend de berg op, het was weer eens 29 graden trouwens, naar de Wallfahrts Basilika 'Sieben Schmerzen Mariae'. Een rijk versierde kathedraal van binnen maar leeg vergeleken bij de Russisch-Orthodoxe kerken die ik zoveel zag. Een Gasthaus daar had een prachtig groot terras met zicht op Linz en de Donau. Ik wist niet wat voor soep ik bestelde maar Gabi zei dat het typisch Oostenrijks gerecht was. Het bleek dat een in fijne reepjes gesneden pannekoek de soepkom vrijwel geheel vulde. Smakelijk. De Wiener Schnitzel, die ik ook koos, was ook al zo typisch Oostenrijks. Daar was echter niets aan: misschien moet je daarvoor in Wenen zijn? Of in een van der Valk?

De berg af deden we over het asfaltweggetje stijl omlaag. Dat was ook een kruisweg. Af en toe een muurtje met steeds twee statiën. Wij deden hem dus achterstevoren. Vanuit Linz waserookjaarlijks een heuvelloopnar de top van die berg (waar die kathedraal stond). Josef had daar aan meegedaan. De kruisweg negeerde hij vandaag weer.

Nog even naar een motorzaak om alle KTM modellen te bekijken. Bij het zien van een 990 Adventure met koffers bekroop me toch het gevoel dat dat misschien wel een betere motor voor me geweest zou zijn.

Vandaag komt Paul hier en morgen rij ik in twee dagen naar Deventer. De volgende dag Groningen (waarbij ik wel via de NOP ga).

Gisteren om negen uur s´ochtends vertrokken uit Chetani(RO). Naar de grensplaats Oradea zo´n 220 km. Maar je doet er uren over omdat de weg vanaf Cluj Napoca steeds weer door dorpjes gaat. De Roemeense grensbeambten sliepen en de talrijke Hongaarse douaniers in mooie witte overhemden hadden goeie zin en waren een en al vriendelijkheid. Het bleef bij een vluchtige blik in het paspoort. Dan de vele kilometers over perfecte tweebaanswegen door Hongarije. Bijna overal 80 als maximum wat de Hongaren niet belette om flink door te rijden. Ik zat dan op de vrijwel lege wegen ook steeds op de 120. Het was weer heet. 32 graden. Vele stops. Lekker eten kun je in Hongarije ook. Alcohol vrij biertje erbij. Ik had geen vignet gekocht dus was in overtreding toen ik na Boedapest van de speciale ´autobahn´ gebruik maakte. Toen zag ik ook de inktzwarte lucht in het westen. Zou het regenen in Wenen of Amstetten zoals twee jaar geleden? Paul had nooit gereageerd op de drie smsen die ik hem de afgelopen tijd had getuurd. Hij nam niet op op de vaste verbinding en pas toen ik hem mobiel ging bellen kreeg ik de mededeling dat het nummer niet bestond. Die smsen waren dus in het nirwana beland. Jammer dat je daar geen meldingen krijgt. Nu had Paul me wel een keer een sms via een nieuwe mobiel getstuurd, maar omdat ik zelf in Rusland een nieuwe telefoon gekocht had (waarmee ik ciryllisch kan smsen) was die misschien blijven steken in mijn oude telefoon? Josef gebeld. Was ook niet thuis. Een uur later weer. Josef en Paul zijn zwagers. Josef zou wel uitzoeken waar Paul zat en me het nieuwe nummer geven. Kortom Paul was niet thuis. Ik besloot verder te rijden tot Josef. Het was al donker toen ik in Oostenrijk kwam en ik had ook al extra kleding aangedaan. Een Oostenrijks snelwegvignet gekocht en verder. Tot slot nog een keer tanken en nog meer kleding aan. Wel een prettige tocht: lekker koel, dan speelt het zitvlak niet op en het was helemaal droog. Om twee uur in de nacht, ik moest Josef uit bed bellen, voor hem was het trouwens nog maar een uur, konden we aan het bier en de eerste sterke verhalen. Voortaan doe ik het wel in twee dagen. Ik had weer uren tegen de zon ingereden en dat is niet mijn hobbie. Je ziet niets.

Het is tijd voor een aperitief roept Josef vanuit de tuin....

Nadat ik van de drie controllers bepaald had hoe alle afgesneden draden aan te sluiten waren, ze waren ook onderling verbonden, kon de strijd beginnen. Nu ken ik al twee boeren hier die zaken waar elektronica in zit in de stront zetten. De drie voerautomaten hoorden daarbij. Alhoewel de ruimte eromheen schoongemaakt zou zijn stond ik toch te zweten in korte broek. Moest me rekken om draden aan te sluiten, de machines stonden naast elkaar en je moest er eigenlik van de zijkant bij. Steeds kapot gestoken door lastige vliegen werd het zeven uur in de avond alvorens de klus geklaard was. Alleen de hoofdcomputer moet nog aangesloten worden en een dikke 24 trafo. Het mocht ook een trafo per automaat zijn zei de helpdesk in NL. Maar in dat geval moeten de doorgeluste voedingsdraden anders aangesloten worden. Ik ben benieuw wie dat ter zijnertijd gaat doen.

Schuldgevoel. De ochtend dat ik bij M en M vertrok kwam de kapotte Vicon voederautomaat te sprake. Ik gaf aan dat ik er best eens naar wilde kijken. Ten slotte zit er een heleboel elektronica in. Maar voor mijn gevoel ging Michel er niet op in dus hees ik me in de motorkleding om naar Daniel te gaan. Toen Michel zag dat ik weg ging merkte hij op 'ik dacht dat je naar de printplaten zou kijken'. Hmmm... dat was dus te laat en ik ben maar vertrokken. Ik was dus al voor de middag bij Daniel maar die was in Boekarest en zei me over de telefoon dat ie zou proberen om zes uur er weer te zijn. Mijn schuldgevoel was toen al aanwezig maar terugrijden... hoo maar. (25 km!). Dat werd nog erger toen Daniel pas na donker thuis was. Ik vertelde het hem en dat herinnerde hem er aan dat hij drie Alfa-Laval Alfa-Feed II voederautomaten had staan en drie bijbehorende controllers in de kast had liggen tesamen met de hoofdcomputer. De kabels waren simpel doorgesneden. Dat kon ik dan morgen wel in orde maken. Dus ben ik al enige uren bezig geweest. Het grootste onderdeel dat ontbreekt is de voeding voor de motoren van de automaten. (24 Volt wissel 75 Watt per automaat). We hebben NL al gebeld. Ook wat verdere installatiegegevens zouden welkom zijn. Allemaal materiaal uit, schat ik, eind jaren tachtig.

Zo zaten we wat te computeren in het 5mx3m huisje van Alexander toen er twee mannen voorbij kwamen. (ik herkende ze eerst niet maar ze waren dus ook op het klassefeest geweest). Kletsen. Papa Shura kleedde zich om en we gingen ergens eten. In de Moskovitch van 1990. Eerst nog even een dame ophalen. Het was 'bloempje'. Die kende ik wel van het feest. Toen naar een restahrant aan de uitvalsweg naar Moldavie (hier 40 km vandaan). In een zaaltje apart zaten nog twee vrouwen van het feest aan een goed gevulde tafel. De nieuw aangekomenen vielen aan. Eeen schaal vlees in gegelatineerde bouillon was verrukkelijk. Een schaal vlees met ei, een schaal met stukken kip, een schaal zoute haring en verder watermeloen, honingmeloen en na afloop de 'confettie': bonbons en koekjes. Blijkbaar had niemand een kater aan het feest overgehouden. En ze waren toch tot ver na drieen doorgegaan. Waarom we nu zo uitbundig zaten te eten bleef me onduidelijk. Overigens zaten we wel tweeeneenhalf uur aan de dis. Wat kunnen die kletsen. Aan gesprekstof blijkbaar geen gebrek. En veel wodka erbij, de dames deden flink mee. Na afloop liepen Papa Shura en ik met een van de dames mee. Die bleek een winkel aan de rotonde te hebben. Een medewerkster kon toen naar huis en zij achter de toonbank. Het was 34 graden dus de rest had zin in een dutje. Wat ik op de bank bij babushka gedaan heb.

Hier in de Oekraine zag ik op TV dat Georgie heel wat steun uit het westen krijgt. Sarkozy werd genoemd. Een van de Poolse tweeling stond ook naast Sarkasvilli. Zijn er al Russische marineschepen vanuit Sebastopol (De Oekraiense havenstad op de Krim die de Russen nog steeds gebruiken) op weg naar Georgie? Heeft Joesshenko werkelijk gezegd dat als die schepen EEN schot lossen ze nooit meer in Sebastopol terug kunnen keren? Ik zou op het internet natuurlijk van alles kunnen lezen maar ik mag al blij zijn dat ik deze tijd om te typen van papashura krijg. (Hij gaat ook niet even wat anders doen maar zit op de stoel acter me te wachten...??? Ik voel me dan opgejaagd en hou het dan maar kort alhoewel hij verzekert dat ie op een telefoontje zit te wachten.) Vandaag wordt het weer 34 graden en morgen ook.

De bedoeling is 1 september weer aan het werk te zijn. Ik kijk uit naar die prachtige rit door het noorden van Transsylvanie die ik morgen en overmorgen weer voor de zoveelste keer ga doen. Roemenie is wat dat betreft zeldzaam. Voor de Groningers: ik ga deze keer ook even bij jannekevos.nl kijken. Die woont vlak bij Michel en Miranda waar ik al jaren kom. Zie menm-in-roemenie.nl

In Murovani-Kurilivci aangekomen reed ik meteen naar het huisje van Papa Shura. Had de motor nog niet uitgezet of er stopte een andere achter me. Het bleek Taras achterop bij een vriendin met Kawasaki 200 (2 cilinder). Ze hadden me nog gegroet, zeiden ze, maar ik had niets gezien. Papa Shura was er niet. Een stuk papier op de deur vertelde dat ook. Maar ik kon bij zijn moeder terecht. De oma van Taras. Die ontving me, alweer, met open armen. Na een douche de motor in het schuurtje gewurmd en ik kreeg eten. Daarna kwam Taras met de auto om me naar cafe Laguna te brengen waar Papa Shura met oud klasgenoten een feestje had. De mannen allemaal aan een kant van de goed gevulde tafel. Ik kreeg naast de vrouwen plaats. Getoost. Geen bier maar wodka of, te zoete, rode Moldavische wijn. Toosts uitbrengen, zingen en dansen. Heupwiegen en al met de dans begonnen was de danssvloer ineens gevuld maar ik zag ook dat sommige heupwiegende mannen de gelegenheid benutten hem naar buiten te smeren om te roken. Ja of niet te hoeven dansen misschien. Een vrouw die een telefoontje kreeg dat ze voor de vijfde keer oma was geworden liet de champagne, nou ja de Oekraiense variant, aanrukken. Ze werd op een stoel gezet en gejonast door de mannen. Ik ben maar eerder weggegaan want ik kende alleen Alexander (Papa Shura).

Zelf Poetin was weer bij de soldaten te zien. Ingoesetie en Abchazie werden genoemd. Men wist niet zo een twee drie te schetsen waar dat was. Er werd een telefoon voorzien van gps en kaarten bijgehaald. (Vebazend veel Russen lopen met die dure telefoons rond trouwens). Bij het zien van Sjarkasvilli was er algemene ergenis: een zwijn was het. De vrouwen zaten zuchtend ach en wee te roepen bij het journaal. Het was wel duidelijk dat de Georgiers de schuldigen waren.

Na de lunch gingen de vrouwen zwemmen. Maar omdat de mannen begonnen waren een grote vis te babequen mocht ik niet weg voordat die klaar was en we allemaal gegeten hadden. Nu ben ik geen visliefhebber en de vissoep was al genoeg geweest vond ik dus erg genoten heb ik er niet van. Het leek me eersteklas vis trouwens.

Met wat minder kleren aan ging het verder naar Saratov. Als ik weer in de buurt was (volgend jaar) moet ik zeker langskomen.

In Izjevsk aangekomen reed ik eerst (dank aan de gps) naar het hotel waar ze me vorig jaar onder hadden proberen te brengen maar dat toen vol is. Bij het hotel is ook een fameuze kroeg 'het jagers paradijs' waar de bikers van Izjevsk twee tot drie keer per week bij elkaar komen. Ik smste Baraban dat ik er was. (Hij was de dag ervoor al door Alexei uit Kungur gewaarschuwd). Hij was er binnen een paar minuten met de auto. (een Dodge Caliber). We reden naar de flat van Stas en Natalja waar ik zou slapen. Marian had er de vorige nacht ook al doorgebracht. Ik dropte er de noodzakelijke bagage en toen ging het op naar de garage van Baraban waar de motor geparkeerd zou worden. Maar we gingen eerst Marian ophalen. Die zat ergens in een kroeg met zijn laptop te internetten. Er schijnen in de grote steden van Rusland redelijk veel kroegen te zijn waar je met je eigen laptop (die had Marian) via wifi kunt internetten. Ik doe het nu op een computer van Hotel Bulgarije in Kazan.

Nadat de motor naast ettelijke andere motoren (van vele bikers) een plaatsje in de garage had gevonden werd besloten dat we naar de kroeg zouden zijn. Dat bleek de eerst genoemde. Stas en Natalja waren er niet bij. Ik vind dat dan even lastig omdat ik denk dat ik eerst moet kennis maken met diegenen waar ik zal slapen. De bezorgdheid bleek ongegrond want sta en natalja werden ingeseind en waren weldra ook in de kroeg. Marat, Baraban, Anton, Kostja, Garrick, Sashja (2x) en nog anderen. Het was een gezellige boel. Veel fotos nemen en steeds weer poseren. Na twaalven braken we op. Maar het feestje ging door in de flat van Stas en Natalja. Een paar taxi's brachten ons er naar toe. Natasja maarte saldates. We zongen en dronken (een beetje teveel) bier en wodka. Baraban en Anton vielen om in de kamer en ze mochten meteen slapend ter plekke de nacht doorbrengen.

Ik was blij dat ik de volgende morgen tot twaalf uur kon blijven liggen...

Hanneke: geweldig dat je zo vaak reageert. Waardeer ik echt. Trouwens ieder reactie vind ik prettig. Ook Hans bedankt voor de vele opmerkingen. Ik ga op de terugweg weer bij papashura in de Oekraine langs en dan nog bij vrienden in Roemenie en Oostenrijk.

Gisteren werd er aan twee BMW's gewerkt. Het voorwiel werd uit Marian's motorfiets gehaald en met de auto naar de bandenboer. Die ontdekte twee gaatjes. Voorwiel weer gemonteerd en Alexei mocht als dank een proefrit op de R1200GS Adventure maken.

Ondertussen was ik bezig met olieverversen. Daartoe moest de carterbescherming gedemonteerd worden. Ik kwam er achter dat ik niet de goede sleutels bij me had. (gereedschapstasje dat ik altijd bij de Transalp gebruikte zou wel alles bevatten had ik gedacht). Dan is het mooi dat je bij iemand bent die een heleboel sleutelt. Dus die bescherming was er zo af. Het oliefilter moet los met een speciale sleutel. Die heb ik niet en Alexei had ook niets geschikts. Toen maar besloten een pen er doorheen te slaan. Daarmee ging hij zo los. De olie afgetapt en toen 2,7 liter olie (Castrol GPS) er in gedaan. Daarna de motor gestart. Je moet dan wachten tot ie op temperatuur is en daarna pas het oliepeil controleren. Terwijl hij zo stationair draaide schroefde ik de carterbescherming er weer aan. Zo half onder de motor liggend zag ik waterdruppels omlaag komen. Ik keek aan de andere kant en zag dat er koelvloeistof lekte bij de aansluiting van een slang. Grote schrik.

Op dat moment kreeg Alexei een telefoontje van Sergei. Die had bij een restaurantje in Kungur een Spaans stel gezien met een Yamaha FJR 1300. Alexei stapte meteen in de auto en iedereen moest mee. Ik slaagde er nog net in het gereedschap e.d. binnen te brengen. (Het zou wel eens kunnen gaan regenen dacht ik) en op ging het naar het restaurant waar het stel zat te eten.

Gustavo (39) en Sonja (32) uit Barcelona waren de enigen in het restaurantje. Het was een complete overval toen we met zijn zesssen binnen vielen. Tot nu toe (ze waren al drie weken in Rusland) hadden ze geen kontakt met de Russen gehad. (Ze spraken geen woord Russisch) en vonden dat ze vaak onvriendelijk behandeld waren. Ze wilden de (wereldberoemde) ijsgrotten van Kungur bekijken. Alexei stelde voor dat ze een nachtje bij hem konden slapen en we zouden eerst naar zijn huis gaan waar ze zich zouden kunnen verkleden en dan gezamelijk (in de auto) naar de grotten.

Aldus geschiedde. Ze hadden me al eerder verteld dat je die grotten in de winter moet bekijken want dan is er veel meer ijs. Nou er was inderdaad bijna geen ijs. Maar goed: wel grotten gezien. Het had ondertussen geregend. Teruggekomen ontdekte ik dat Vasilli, de vader van Alexei, mijn motor (die nog buiten stond) verpakt had in een groot stuk plastic. Daarna in de banja. Dat hadden de Spanjaarden ook nog niet beleefd dus dat werd tijd. Heel gezellig zo allemaal dus. Waar maak je dat mee dat motorrijders van de straat geplukt worden en uitgenodigd worden een nachtje (of meer) te komen logeren? In Rusland dus. Vier gasten: Marian, het Spaanse stel in ik. Ik vertaalde hun Spaans in het Engels en Marian maakte er Russisch van.

Vanochtend zijn de overigen vertrokken. Ik heb de bekleding aan de rechterzijde van de BMW losgehaald zodat ik beter kon zien wat er aan de hand was met de waterslang. Die slang is ongeveer 25 cm lang. Aan de ene kant zat ie goed. Maar aan de andere kant was hij bijna van de buis af. De slangklem had hem niet tegengehouden. Het is een slangklem die je niet aan kunt draaien. Samen met Alexei heb ik de slang er weer helemaal opgeschoven. Het koelwaterniveau stond nog boven het minimum. Ik zal de slang voortaan in de gaten houden. Al met al is het al weer diep in de namiddag. Het regent de hele dag al en dus blijf ik hier nog een nachtje slapen. Ik hoop dat het morgen beter is, maar vooral dat ik niet in tijdnood kom: ik wil nog veel mensen bezoeken.

Daarna de kettingspanning gecontroleerd. Die was nog goed. (In 11.000 km nog nooit de ketting gesteld).

Na het eten gingen we internetten. Maar de computer was nog niet aan of Alexei kreeg een telefoontje dat er een Tsjechishe biker 10 km van Kungur met problemen stond. De biker was ook bij de zonsverduistering in Novosibirsk geweest. Zonder zich een moment te bedenken besloot hij er heen te rijden. Ik ging mee. Tsjechishe biker? Had ik niet gezien. Het bleek Marian (Slowaak) met een langzaam leeglopende voorband. Hij achter ons aan naar Kungur. We gaan zo kijken waar het gat zit en ik ga de motorolie van de F800GS verversen. Die staat nu op 11000 km ongeveer.

Hoe kon het dat Alexei gebeld werd? Marian had in Jekatrinburg (waar ik afscheid van hem genomen had) nog een biker ontmoet. Die had hem zijn telefoonnummer gegeven en gezegd dat als hij problemen had hij hem kon bellen. In de buurt van Kungur kreeg hij dus met een slappe band te kampen. De biker gebeld. Die belde DD59 (nickname op moto59.ru forum) in Perm en die seinde Alexei in.

Met stass tot Ishim gereden. Daar nam hij de zuidelijke weg over Cheljabinsk en Ufa naar Sint Petersburg. We kwamen die ochtend ook weer Marian (33, SK, BMW R1200GS Adventure, tijdens de zonsverduistering ontmoet en veel mee gepraat de eropvolgende avond) tegen bij een wegrestaurant. Omdat hij kalm aan deed reden we na een koffie door. Terwijl ik stass gedag zei haalde hij ons in en samen met Marian reed ik verder.

Zo´n RS1200GS met alukoffers is toch wel een superieure statige verschijning. En Marian reed ook alsof hij de koning was. Nu moet je (in Nederland) in het midden van je rijstrook rijden of links van het midden. Hij reed wel erg veel links en bleef dat ook doen bij tegenliggers. Zelfs bij grote vrachtwagens. Die weken echter nogal eens uit naar het midden van de weg om gaten e.d. te vermijden. Of er waren (door zware vrachtwagens) sporen in het wegdek gedrukt waardoor je vanzelf naar links en rechts slingerde. Ik rij links van het midden meestal maar ga dan naar rechts bij grote tegenliggers.

Een motor is vergeleken met een auto superieur als het aankomt op inhalen. Je hebt veel minder last van tegenliggers omdat het ´altijd nog wel gaat´. Marian durfde echter veel. Ik moet zeggen dat het altijd goed ging, maar ook wel eens bijna fout. Hij zag er ook geen been in om gewoon toch in te halen bij tegenliggers. Die maakten wel plaats als hij daar in het midden reed. Ik liet dat wel, beducht voor dat slingeren.

Nu rijdt er, als je met zijn tweeen rijdt, altijd een op kop. Een ongeschreven regel is dat de tweede man de eerste nooit zal inhalen. Hij moet gewoon volgen. Marian zondigde echter regelmatig. Als ik achter een rijtje autos bleef hangen, wachtend op tegenliggers, liet hij wel even zien ´hoe het moest´ en haalde mij en vele autos, door het midden, in een ruk in.

Hij had veel minder last van een bijna ondergaande zon. Misschien toch een betere helm die als zonneklep fungeerde? In die situaties liet ik het tempo meestal zakken en de linkerhand die als zonneklep moest fungeren werd na een tijdje ook moe. Hij hield het tempo dus gewoon op 100. Die 100 was wel prettig. De andere motorrijdens waarmee ik reed wilden meestal harder of gingen na een paar uur toch harder rijden.

Natuurlijk lapten we witte strepen en snelheidslimieten aan de laars. Maar dat moet je in Rusland eigenlijk niet doen want er is immers politie, militia, die op overtreders loert. Dus beide tot stoppen gedwongen. Ik weet eigenlijk zeker dat als ik alleen was geweest ik zonder boete verder had kunnen rijden. Dat was eerder gebeurd: je verstaat geen woord Russich immers, dus hoe kunnen ze je iets duidelijk maken. Marian sprak echter goed Russisch (destijds in Tjecho-Slowakije op school moeten leren) en gebruikte dat om te gaan slijmen. Hoe mooi Rusland wel was, hoe goed de Russen waren en hoe helpvol de Militia. Dat pakte echter verkeerd uit. De militiaman zei dat zijn kinderen ook moesten eten en dat we toch wel erg grote overtredingen hadden gemaakt. Hij dreigde en dreigde maar vulde het procesverbaal niet in: een teken dat er geld geboden moest worden. Ze zullen zelf niet om geld vragen. Dus je moet weten wat je moet bieden. Hij zou ook zo onze rijbewijzen kunnen invorderen. Ik begon met 200 roebel. (1 euro 37 roebel). Na drie kwartier waren we beide 300 roebel armer. Marian was kwaad. Ook hij had zch er tot nu toe uit kunnen redden.

We kwamen wat later in Tjoemen aan dus. We wilden nog naar Jekatrinburg die dag. Of liever: Marian wilde dat. Ik had hem echter al meteen gezegd dat we nooit voor donker (dat is het eerst om elf uur) daar zouden zijn. Maar ik wilde ook wel snel richting huis dus was ik wel in voor een lange tocht.

Na Tjoemen was de weg jaar Jekatrinburg van erbarmelijke kwaliteit. En het begon te hozen. Jeetje wat een bui! Het leek of Marian nergens last van had. Hij stormde met 100 verder over de gaterige weg zonder belijning. Ik volgde. De weg liep naar beneden en onder zagen we dat vrachtautos het water metershoog opwierpen. We remden en reden voorzichtig en langzaam door 30 cm water dat daar op het laagste punt stond. Nog tijdenlang dacht ik daarna wat er gebeurd zou zij als we niet gewaarschuwd waren en met 100 kmh erin gedoken waren.

Het klaarde weer op. Maar Jekatrinburg was onhaalbaar. Ver na middernacht vonden we een gastinitsa. De motoren konden mee naar binnen. Dat is een zeldzaamheid in Rusland.

Stanislav had ik dus al voor Novosibirsk ontmoet. Tijdens de zonsverduistering weer (statief, speciale filters en een goede spiegelreflex) en de nacht bij het Obmeer. We hadden niets afgesproken. Het was toevallig dat we bij het zelfde benzinestation kwamen. Bij het tent opzetten zag ik stass voor het eerst zonder motorkleding. Onder zijn oksel een holster met flinke revolver. Hij wilde maar al te graag het ding showen en ermee op de foto. Hij liet de cilinder rondtollen. (Wie zei daar ´Russisch roulette´?) Het was een gemodificeerde revolver zei hij en het was speciale ammunitie: rubberen kogels). Ik heb niet gevraagd waarom hij dat speelgoed bij zich had. Verder was hij een waar meester in vuurtje stoken en aardappels koken in een pannetje dat hij gewoon op het hout zette. De droge berkestammetjes die hij als brandstof gebruikte had ie in mootjes gesneden met een flink hakmes dat ie ook in een holster bij zich droeg. Ik voelde me wel erg veilig die nacht ,-).

We overnachtten daar niet alleen. Er was een open plek met veel afval. Papier en plastic flessen en zo. En een grote kapotte leunstoel met een zeiltje erboven gespannen. Na het opzetten van de tenten ging ik er weer even kijken. Er zat een vrouw in de stoel. Een man zat er gehurkt bij en er smeulde een vuurtje. Ik vertelde dat we uit Sint Petersburg kwamen en uit Nederland. Dat was wel goed. Tegen de avond zagen we het stel in de tarwe lopen. We kampeerden aan de rand van een flink tarweveld. (50 hectare? schatten is moeilijk). Daarna liepen ze langs onze tenten en toen weer het graan in. Op honderd meter afstand van ons doken ze toen onder. Ik zag nog een stuk plastic.

De volgende morgen zag ik het plastic bewegen en de vrouw stond monter op en liep vriendelijk langs onze tenten.

De eclips is pas om 17:45.Te laat om nog te laat rijden. Bikers kijken bij de oever van de Ob. Daarna in kolonne naar het bikefestival. 1 nachtje dan maar.

De jongens moesten naar het werk. Kostja toonde de kip die ronddraaide in de grill. Ik zou met Leeloo, Kostjas vriendin, de stad in. Let`s go zei ze, maar toen gingen we de kip eten. Metro. Leninplein. Museum. Eclipsbrilletjes gekocht.

Ik heb dus twee dagen om bij te komen van de reis. Ik zou nog naar Bernaul kunnen rijden en een rontje Altai doen maar heb gesloten om maar even lekker niets te doen. D.w.z. de stad bekijken e.d. is wel genoeg. 1-2-3 augustus heeft de plaatselijke motorclub een bikefestival. Ik mag dus 1 augustus niet weg. (dat was ik van plan). We zullen zien. 7715 km gereden tot nu toe. De BMW geeft op de boordcomputer aan dat ie over 600 km (dan staat ie op 10.000) service wil. Ik heb olie en oliefilter bij me en ben van plan dat in Kungur te doen. Dan komer er eerst nog 2000 km bij. Alexei uit Kungur weet dat ik kom: ontmoette hem in Irbit. Goudse kaas voor zijn moeder heb ik hem al meegegeven.

Novosibirsk. Zwaar bewolkt. Het was gisteren zo'n heldere hemel toen we aankwamen. Kostja (Konstantin) zegt echter dat er voor de eerste een mooie hemel voorspeld wordt.

Dmitri ging naar Novosibirsk om een broer te bezoeken die in een dorpje in de buurt woont. Dus stopten we bij de ingang van de stad. We waren ondertussen in gezelschap van Bas (Honda CB 750 K#) die speciaal de zonsverduistering wilde zien en aan het begin van de stad opgewacht werd door Ramon. Ramon belde wat rond en ik werd afgeleverd in het centrum van de stad waar bikers zich iedere avond treffen. Daar ontfermde Konstantin zich over me. Eerst vijf km door de stad rijden en de motor opbergen in zijn garage daarna naar de twee kamer flat waar hij samen met zijn vriendin een kamer had en Alexander de andere. Ik kon bij Alexander op de kamer. Ontzettend klein behuisd.